منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٤٢٥ - فضيلت شيعيان

فرمود: اى‌[١] ابا محمّد! هيچ آيه‌اى نازل نشده كه [به‌] بهشت كِشاند و اهلش را به خوبى ياد كند كه در شأن ما و شيعيان ما نازل نشده باشد، و هيچ آيه‌اى نازل نشده كه اهلش را به بدى ياد كند و به جهنّم رانَد كه در باب دشمنان و مخالفان ما نباشد. پس آيا تو را مسرور ساختم، اى ابا محمّد! گفت: فداى تو شوم! ديگر بفرما.

فرمود: اى ابا محمّد! هيچ كس بر ملّت حضرت ابراهيم عليه السلام نيست، مگر شيعيان ما، و باقى مردم، از اين معنى، برى و بيزارند. اى ابا محمّد! پس آيا تو را مسرور ساختم؟[٢] و در روايت ديگر، چنين است كه: ابو بصير گفت: مرا بس است.

و از حكم بن عُيَينَه روايت كرده كه گفت‌[٣]: روزى در مجلس حضرت امام محمّد باقر عليه السلام بودم و خانه از مردم، پُر بود. ناگاه، پيرى پيدا شد كه مى‌آمد و بر عصاى خود، تكيه مى‌كرد تا بر در ايستاد و گفت: السّلام عليك يابن رسول اللَّه و رحمة اللَّه و بركاته! بعد از آن، ساكت شد. حضرت فرمود: و عليك السّلام و رحمة اللَّه و بركاته! بعد از آن، رو به اهل مجلس كرد و گفت: السّلام عليكم! و ساكت شد تا همه، او را جواب گفتند. بعد از آن، رو به حضرت كرد و گفت: اى فرزند رسول خدا! مرا نزديك خود جاى ده كه خداى تعالى، مرا فداى تو گرداند! واللَّه كه من، شما را دوست مى‌دارم! و هركس كه شما را دوست دارد، دوست مى‌دارم، و واللَّه كه محبّت شما و دوستان شما، براى طمع دنيا نيست! دشمنِ شما را دشمن مى‌دارم و از او بيزارم، و واللَّه كه عداوت و بيزارى من از دشمن شما، براى جنايت يا خونى نيست كه ميانه من و او واقع شده باشد! و واللَّه كه حلال شما را حلال مى‌دانم و حرام شما را حرام مى‌دانم و منتظر امر شمايم! پس آيا اميدى براى من دارى كه خداى تعالى، مرا فداى تو گرداند؟

حضرت فرمود: «نزديك من بيا، نزديك من بيا!»، تا آن كه او را در پهلوى خود نشانيد. بعد از آن فرمود: اى شيخ! به درستى كه مردى نزد پدرم على بن الحسين عليهما السلام آمد و از او مثل اين سؤال كه تو كردى، كرد. پدرم عليه السلام به او گفت: اگر بميرى، وارد خواهى شد بر حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله و بر على بن ابى طالب و حسنين و على بن الحسين عليهم السلام و دلت خوش خواهد شد و جگرت خُنَك و ديده‌ات گريه شادى خواهد كرد و كرام الكاتبين، با روح و ريحان، تو را استقبال خواهند كرد، اگرچه جانت به اين جا رسيده باشد (و اشاره به گلوى مبارك خود فرمود) و اگر زنده بمانى تا زمان قائم عليه السلام،

[١]. ب:« يا».