و در ثواب الأعمال و كافى، از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام و حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده‌اند كه: خداى تعالى، از براى معصيت، خانه‌اى قرار داده و از براى آن خانه، درى و از براى آن در، قفلى و از براى آن قفل، كليدى، و كليد معصيت، شراب است.[١] و در ثواب الأعمال، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود: خوانندگى، آشيانه مرغ نفاق است و خوردن شراب، كليد همه بدى‌هاست و شراب خورنده، تكذيب مى‌كند كتاب خداى- عزَّ و جلَّ- را، و اگر تصديق مى‌كرد، حرام خدا را حرام مى‌دانست.[٢] و از آن حضرت، روايت كرده كه پرسيدند كه: كسى كه مُسكرى مى‌خورد، چه حال دارد؟

فرمود كه: نماز او چهل روز، قبول نمى‌شود و چهل روز، توبه ندارد و اگر در [آن‌] چهل روز بميرد، به جهنّم مى‌رود.[٣] و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه آن حضرت به مسجد الحرام آمد. جمعى از قريش گفتند كه: اين پسر رسول، خداى اهل عراق است كه او را مى‌پرستند! پس بعضى از ايشان گفتند كه: كاش كسى را مى‌فرستاديد تا از او چيزى مى‌پرسيد. پس جوانى از جمله ايشان، به نزد آن حضرت آمد و گفت: يا عمّ! اكبرِ كبائر كدام است؟ فرمود: خوردن شراب. پس باز گشته، به ايشان گفت. گفتند: باز گرد و مرتبه ديگر، سؤال كن. چون مرتبه ديگر پرسيد، فرمود: به تو نگفتم- اى پسر برادر- كه شُرب خَمر است؟ به تحقيق كه شُرب خَمر، صاحبش را مى‌اندازد به زِنا و دزدى و كشتن كسى كه خداى تعالى حرام كرده، مگر به حق؛ و مى‌اندازد صاحبش را در شرك به خدا و كارهاى شراب، زيادتى مى‌كند و بالا مى‌رود بر هر گناهى، همچنان كه درختش بر بالاى همه درخت‌ها مى‌رود.[٤] و بدان كه همچنان كه خمر، حرام است، نبيذ و هر چيزى كه مست‌كننده باشد (مثل نبك و بوزه و غير آنها)، حرام است و نبيذ، آبى است كه خرما در آن مى‌نداخته‌اند تا به مرتبه‌اى متغيّر مى‌شده كه مست مى‌كرده. و بر حرمت نبك، علما نقل اجماع كرده‌اند و هر چه از دواها و پنج‌ها كه متعارف شده كه داخل معاجين مى‌كنند، اگر مست‌كننده باشد، حرام است و آنچه بسيارش مست كند، اندكش هم حرام است، هر چند آن قدر اندك [باشد كه‌] باعث مستى، مطلقاً نشود.

[١]. ثواب الأعمال، ص ٢٤٤؛ الكافى، ج ٦، ص ٤٠٣، ح ٦.