منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٢٦٩ - امر به معروف و نهى از منكر

خداوندا! به آن شهر كه فرموده بودى، رفتيم و فلان بنده تو را ديديم كه دعا و تضرّع به سوى تو مى‌كرد. خطاب رسيد كه: برو و آنچه امر شده، به تقديم رسان؛ زيرا كه اين بنده، مردى است كه هرگز روى او به جهت غضب بر كسى كه مخالفت من كند، سرخ نشده.[١] و از اين حديث، ظاهر مى‌شود كه يك بنده، اگر بندگى را چنانچه خواسته‌اند، به جا آورد، به دعاى او شهر از عذاب، نجات مى‌يابند.

و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه: خداى تعالى به حضرت شعيبِ پيغمبر عليه السلام وحى فرمود كه: من از قوم تو، صدهزار كس را عذاب مى‌كنم؛ چهل هزار[٢] از بَدان ايشان را و شصت هزار از خوبان [را]. حضرت شعيب عليه السلام گفت: خداوندا! بَدان به بدى خود، مستوجب عذاب هستند، خوبان را از چه جهتْ عذاب مى‌كنى؟ خداى تعالى به او وحى فرمود كه: از براى آن كه ايشان، با اهل معاصى، مُداهنه و سازگارى مى‌كنند و به جهت غضب من، بر بَدان غضب نمى‌كنند.[٣] ديگر از جمله افراد مذكوره كلام، كلامى است كه متضمّن نصرت مظلومى يا اعانت مؤمنى بوده باشد و احاديث در اين باب، بعضى گذشت و بعضى مى‌آيد، إن شاء اللَّه تعالى!

[١]. همان، ج ٥، ص ٥٨، ح ٨.