بعد از آن، حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله به مدينه آمد و در مدينه، آن حضرت را در ماه محرّم و نيمه ماه صفر، كوفتى و الَمى نبود. بعد از آن، بيمارى‌اى عارض شد كه از دنيا رحلت فرمود.[١] و به روايت ديگر، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرد كه فرمود: وقتى كه ولايت امير المؤمنين عليه السلام نازل شد و حضرت پيغمبر عليه السلام در غدير خُم، مردم را امر فرمود كه به امارت بر آن حضرت، سلام كنند، يعنى بگويند: «السلام عليك يا أمير المؤمنين!»، پس ابو بكر و عمر، به حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله گفتند كه: اين حكم، از جانب خدا و رسول است؟ فرمود: بلى! حكمى است ثابت از جانب خدا و رسول. به درستى كه او، امير مؤمنان و پيشواىِ متقيان و قائدِ غرّ المُحَجّلين است و خداى تعالى، او را روز قيامت، بر سرِ صراط مى‌نشانَد. پس‌[٢] او دوستان خود را به بهشت مى‌فرستد و دشمنان خود را به جهنّم. بعد از آن، خداى- عزَّ و جلَّ- اين آيه [را] فرستاد كه:

«وَ لا تَنْقُضُوا الْأَيْمانَ بَعْدَ تَوْكِيدِها وَ قَدْ جَعَلْتُمُ اللَّهَ عَلَيْكُمْ كَفِيلًا إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ ما تَفْعَلُونَ».[٣] و ترجمه ظاهرش آن است كه: مشكنيد قَسَم‌هاى خود را بعد از آن كه آنها را محكم ساخته‌ايد، و به تحقيق كه خداى تعالى را بر خود، كفيل گردانيده‌ايد. به درستى كه خداى تعالى، مى‌داند آنچه [را] شما مى‌كنيد.

بعد از آن، حضرت امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: مراد از «يمين مؤكّد» يا «تأكيد يمين»، خبرى است كه رسول صلى الله عليه و آله از جانب خداى تعالى و از جانب خود داده. بعد از آن، خداى تعالى‌[٤] از براى ايشان‌[٥]، مَثَلى زده به آن كه فرموده: «وَ لا تَكُونُوا كَالَّتِي نَقَضَتْ غَزْلَها مِنْ بَعْدِ قُوَّةٍ أَنْكاثاً تَتَّخِذُونَ أَيْمانَكُمْ دَخَلًا بَيْنَكُمْ».[٦] و ترجمه ظاهرش آن است كه: مثل آن زنى مباشيد كه رشته خود را گسست و تاب آن را بيرون كرد، بعد از تابيدن. و خواهيد كه قَسَم‌هاى خود را مكر و حيله قرار دهيد در ميان خود.[٧] يعنى به ظاهر، قَسَم ياد كنيد كه وفاى به عهد و بيعت مى‌كنيم از روى حيله و در دل داشته باشيد كه وفا نكنيد.

بعضى از مفسّرين گفته‌اند كه در مكّه، زنى بود از قريش كه با كنيزان خود تا نصف روز، مشغول‌

[١]. تفسير القمّى، ج ١، ص ١٧١.