«فيا عجبا! عجباً - و الله - يميت القلب و يجلب الهم من اجتماع هؤلاء القوم على باطلهم، و تفرقكم عن حقكم! فقبحا لكم و ترحاً، حين صرتم غرضا يرمى: يغار عليكم و لا تغيرون، و تغزون و لا تغزون، و يعصى الله و ترضون!»

.١

«اى شگفتا! شگفتا! سوگند به خدا، اين درد دلها را مى‌ميراند و اندوه را به سوى جان مى‌كشاند كه اين گروه در باطنشان و موضع بى‌اساس و بى‌بنيانشان گرد هم آمده و دست به‌دست هم داده‌اند و شما از موضع حقتان اين چنين پراكنده و از هم گسيخته شده‌ايد. زشتى بر شما باد و اندوه و پشيمانى كه اين چنين خوار و بى‌مقدار شده‌ايد كه براى دشمنان چون نشانه‌اى هستيد كه بايد به سويتان تير پرتاب كنند و نشانه‌گيرى نمايند. مورد تهاجم و حمله‌هاى ناگهانى قرار گرفته‌ايد، ولى خود دست به حمله نمى‌زنيد و جنگ بر شما تحميل شده و شما از جنگ گريزانيد و در برابر خدا و فرمان خدا عصيان مى‌شود و شما با سكوتتان تن به رضا مى‌دهيد».

اشاره به وحدت و هماهنگى و مركزيت كاذب در جبهه دشمن كه معاويه را براى بسيج هزاران نفر از دژخيمان شام در جهت تهاجم وحشيانه به نوار مرزى قلمرو حكومت امام (ع) يارى مى‌دهد و مردم عراق در برابر اين فاجعه سكوت مى‌كنند.

٢. وحدت و اتحاد ايدئولوژيكى نيروها:

از نتايج و پى‌آمدهاى طبيعى گرايش به حق وحدت و اتحاد نيروهاست. زيرا پيوسته، اتحاد ابتدا در انديشه و ايمان نسبت به يك حقيقت شكل مى‌گيرد و سپس وحدت و هماهنگى در عمل تجلى مى‌كند، اما باطل از آنجا كه بى‌بنياد است و هرگز، نمى‌تواند هدف مشخص و تكيه‌گاه ثابت براى اتحاد (نه در انديشه و نه در عمل) باشد و به همين دليل، پراكندگى و اختلاف لازمه باطل است.

سخن گذشته امام (ع) ضمن اشاره به اين حقيقت بيانگر اين نكته نيز هست كه: گاه باطل در چهره حق به صورت موقت و كاذب به نوعى از وحدت دست مى‌يابد و گاه جبه حق نيز به

[١] . نهج البلاغه، خ ٢٧.