٥. تاخير انداختن جنگ تا زوال ظهر بدين منظور كه چون بهنگام ظهر بسيارى روى به عبادت و رحمت الهى مى‌آورند و هر چه زمان به شب نزديكتر باشد امكان كمتر شدن مدت جنگ بيشتر مى‌شود زمينه ترك جنگ و حداقل كوتاه كردن مدت آن فراهم گردد.

امام صادق (ع) در اين مورد سيره امام على (ع) را چنين توصيف كرده است.

«كان اميرالمؤمنين لايقاتل حتى تزول الشمس و يقول: تفتح ابواب السماء و تقبل الرحمه و ينزل النصر و يقول: هو اقرب الى الليل و اجدر ان يقل القتل و يرجع الطالب و يفلت المنهزم» [٢]

اميرالمؤمنين (ع) چنان بود كه همواره از جنگ خوددارى مى‌كرد تا ظهر شود و مى‌گفت هنگام ظهر زمان گشوده شدن درهاى آسمان و زمان ريزش رحمت و نزول نصرت الهى است و نيز مى‌فرمود: ظهر به شب نزديكتر است و از اين نظر مناسب‌تر است كه كشتار كمتر مى‌شود و جويندگان باز مى‌گردند و گريختگان نجات مى‌يابند.

٦. اجتناب از شبيخون و حملات غافلگيرانه در شب كه در سيره نظامى پيامبر (ص) نقل شده

«كان اذا طرق العدو لم يغو حتى يصبح». [٣]

رسول خدا (ص) چنان بود كه هرگاه به دشمنى مى‌رسيد بر او شبيخون نمى‌زد تا صبح شود.

گرچه فقها مفاد اين حديث را حكم استحبابى و غيرالزامى تلقى نموده‌اند٤ ولى پيروى از سيره پيامبر (ص) مورد تاكيد قرآن و حديث مى‌باشد.

٧. تمهيل و فرصت خواستن از دشمن در مواردى كه اصرار دشمن بر ادامه جنگ است

[١] . رك: فروع كافى، ج ١ ص ٣٣٤، شيخ طوسى، تهذيب، ج ٢ ص ٤٨ و وسائل الشيعه، ج ١١ ص ٤٦ باب ١٧ حديث ١، چ اسلاميه.

[٢] . رك: فروع كافى، ج ١ ص ٣٣٥، شيخ طوسى، تهذيب، ج ٦ ص ١٣٨، چ دارالمعارف بيروت، ١٤٠١ ه‌. ق. و وسائل‌الشيعه، ج ١١ ص ٤٣، چ اسلاميه.

[٣] . سنن بيهقى، ج ٩ ص ٨٠-٧٩ به نقل از جواهرالكلام، ج ٢١ ص ٨٢.

[٤] . جواهر الكلام، ج ٢١ ص ٨٢.