به كارگيرى واژه «اذان» در اعلان برائت در قرآن به معنى آن است كه برائت از مشركان به شكل عادى و به صورت متعارف آرام و معمولى كافى نيست. اعلان برائت بايد همراه با فرياد، تظاهر و نمايش قدرتى باشد كه نشانگر صلابت، قدرت و اعتماد به نفس مسلمانان و تهديد مشركان توطئه‌گر، متجاوز و بالاخره اميدبخش رهايى محرومان و مستضعفان جهان گردد.

شيوه فرياد و تظاهر به عنوان وسيله‌اى هشداردهنده براى خودى و دشمن از آن جمله تكنيكهاى تبليغى است كه اسلام در دعوت، بيان مقاصد و اهداف خود بارها از آن استفاده كرده است.

به كارگيرى اين شيوه در حالى است كه اسلام بر اخلاص، نفى خودنمايى و اتخاذ روشهاى منطقى و مؤثر تأكيد فراوان دارد. اما در برخى از موارد هشدارهاى سنگين و فريادهاى تكان دهنده را ضرورى مى‌داند و بر آن اصرار مى‌ورزد.

در اينجا به عنوان نمونه به چند مورد اشاره مى‌شود.

١. شعار اذان توأم با صداى بلند در اوقات متعدد نماز در شبانه‌روز.

٢. شعار و رجزخوانى در ميدان نبرد و جهاد.

٣. انجام مراسم قربانى در منى (ميعادگاه عشاق).

٤. رمى جمرات.

٥. تحريم ربا بالحن تند (فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ الله وَ رَسُولِهِ‌).

٦. انجام خالصترين عبادتها يعنى نماز به جماعت.

٧. دادخواهى مظلومان با فرياد و خشونت.

٨. برخورد با مجرمان عادى و جنايتكاران محارب با مجازاتهاى علنى در مجامع عمومى.

[١] . با كاروان ابراهيم در سال ٧١، ص ١١٣.