در اين نامه، امام از تضييع امر جهاد توسط خلفاى بنى اميه سخن مى‌گويد و آنگاه به برترى جهاد نسبت به اعمال ديگر اشاره مى‌كند و سپس به فوايد و نتايج ارزشمند جهاد مى‌پردازد و مى‌نويسد:

«و به يدفع عن الدين و به اشترى الله من المؤمنين انفسهم و اموالهم بالجنة بيعاً مفلحاً منجحاً اشترط عليهم فيه حفظ الحدود و اول ذلك الدعا الى طاعة الله من طاعة العباد و الى عبادة الله من عبادة العباد و الى ولاية الله من ولاية العباد». [١]

«خداوند با جهاد، دفاع از حريم دين را ميسر مى‌سازد و با آن جانها و اموال را در مقابل جنت نعيم الهى مى‌خرد، معامله‌اى سعادتمند و پيروزمند مشروط بر آن‌كه حدود و ضوابط را از فرمانبردارى نسبت به مخلوق به فرمانبردارى در برابر خدا بخوانند و به‌جاى پرستش كسانى كه خود بنده خدايند به پرستش خدا دعوت كنند و آنها از گردن نهادن به ولايت انسانهايى كه خود در ولايت ديگرى هستند به ولايت خدا فرا خوانند».

در اين نامه امام (ع) به يكى از بارزترين ارزشهاى اسلامى كه توسط جهاد احياء مى‌گردد اشاره شده كه سرلوحه همه ارزشها و احياكننده همه فضيلتها است و آن، نفى اطاعت و پرستش و قبول ولايت انسانى ديگر به‌جاى اطاعت و پرستش و قبول ولايت خداست كه مفاد كلمه توحيد و اساسى شريعت و عصاره مكتب و ركن اصلى اسلام مى‌باشد.

مفاد اين حديث، مبناى سخن تاريخى فرمانده سپاه اسلام در جنگ قادسيه در پاسخ به حاميان تاج و تخت شاهنشاهى ايران است كه چون از انگيزه و هدف سپاه اسلام جويا شدند، سعد وقّاص پيام داد آمده‌ايم تا شما را از اطاعت و پرستش و ولايت كسى كه خود يك بنده است برهانيم و به اطاعت و پرستش و ولايت خدايتان فرا بخوانيم.

رهاسازى از يوغ اسارت و بردگى انسانهايى كه در دام بندگى انسانى چون خود گرفتار شده‌اند و گسستن قيد و بندهايى كه از اين اسارت دامنگير جوامع بشرى گرديده است، همانطور كه اصيلترين هدف بعثت انبيا و اصوليترين عنصر دعوت پيامبران الهى محسوب

[١] . فروع كافى، ج ١ ص ٣٢٧ و وسائل الشيعه، ج ١١ ص ٧ چ اسلاميه.