مرحله اول: مصونيت در مورد اشخاص دشمن در دارالحرب، طبق روايات قابل قبول فقهاى شيعه و اهل سنت در موارد بسيارى اقدام جنگى براى كشتن اشخاص هر چند دشمن باشند و در جبهه هم حضور داشته باشند ممنوع مى‌باشد و اين موارد از اين قرار است:

١. اطفال تبعه دشمن

در اين مورد نهى صريح از پيامبر اكرم (ص) رسيده است. [٢]

٢. زنان

روايات و آراء فقها در مورد ممنوع بودن تعرض به زنان متفقند [٣] مگر در صورتى كه زنان در جنگ شركت كنند، كه در يك مورد زن يهودى كه اقدام به قتل مرد مسلمانى نموده بود در حمله تلافى‌جويانه به امر پيامبر (ص) به قتل رسيد. [٤] لكن به نظر مى‌رسد دستور پيامبر (ص) در اين مورد به خاطر نقض پيمان از طرف بنى‌قريظه بوده كه موجب شده كه آنان از امان و حمايت مسلمانان خارج شوند و يا در برابر قتلى كه زن انجام داده بود قصاص گرديده است.

در هر حال فقهاى شيعه در مورد جواز كشتن زنان در جنگ حتى در صورتى كه در جبهه شركت كرده و رزمندگان خود را يارى بدهند و بر عليه مسلمان وارد عمليات شوند ترديد كرده و بسيارى به صراحت آن را رد كرده‌اند. [٥] و در روايتى از امام صادق (ع) آمده است كه

[١] . رك: وسائل الشيعه، ج ١١ ص ٥١-٤٢ چ اسلاميه.

[٢] . وسائل الشيعه، ج ١١ ص ٤٨؛ سنن ابن ماجه، ج ٢ ص ١٠١؛ كنز العمال، ج ٢ ص ٣١٩ و نيل الاوطار، ج ٧ ص ٢٤٦.

[٣] . همان و سنن ابى داود، ج ٣ ص ٥٢ و سنن بيهقى، ج ٩ ص ٩٠.

[٤] . شرح مسلم، ج ١٢ ص ٤٨؛ المغنى، ج ٨ ص ٤٧٨.

[٥] . رك: جواهر الكلام، ج ٢١ ص ٧٣ و جامع المقاصد، ج ٣ ص ٣٨٥.