داخل ديگر دولتها انجام مى‌گيرد كه به نيت و قصد تجاوزكارانه است و با پوشش و توجيه ماهرانه‌اى سعى در استتار آن مى‌شود، ولى به لحاظ آثار نتايج حتى مى‌تواند از عمليات و تهاجم نظامى نيز زيانبارتر و خطرناكتر باشد. قطعنامه در اين مورد اشاره قابل توجهى ندارد، و جمله «با توجه به ديگر شرايط» گرچه به جاى پيشنهاد اضافه نمودن نيت و مقاصد تجاوزكارانه در ماده دوم گنجانده شده، ولى از شمول و كليتى برخوردار است كه مى‌تواند شرايط خنثى كننده نيت و قصد را هم شامل گردد.

١٢. موضوع مهمتر در قطعنامه تعريف تجاوز، آثار حقوقى تجاوز است كه در ماده ٥ قطعنامه ديده مى‌شود: در بند دوم ماده پنج «جنايتى عليه صلح بين المللى» و «موجب مسئوليت بين المللى» بعنوان دو اثر حقوقى آمده است، ولى تجاوز، جنايت شمرده نشده و فقط جنگ تجاوزكارانه است كه بعنوان جنايتى عليه صلح بين المللى تلقى شده است، و در مورد تجاوز به ايجاد مسئوليت بين المللى اكتفا شده است. و سومين اثر حقوقى تجاوز رسميت نداشتن متصرفات ارضى به وسيله تجاوز است كه در بند سوم آمده است.

بديهى است اگر تجاوز، جنايت محسوب مى‌شد خواه ناخواه عاملان آن داراى مسئوليت جنائى و بعنوان جانيان جنگى محاكمه مى‌شدند.

در زمانى كه بحث و بررسى در اين زمينه در كميته ويژه تعريف تجاوز ادامه داشت، آمريكا در ويتنام درگير جنگى بود كه خود آن را برافروخته بود، و جنايت شمرده شدن تجاوز امكان داشت با توجه به موقعيت خاص آمريكا در ويتنام موجب محاكمه اسيران آمريكائى توسط ويتنام شمالى به اتهام جانيان جنگى گردد.

آمريكا، بريتانيا و استراليا به استناد اينكه دادگاه نورنبرگ فقط جنگ تجاوزكارانه را محكوم و جنايت دانسته است، با هر نوع تعبيرى كه مستلزم مسئوليت فردى باشد مخالفت مى‌ورزيدند، در حالى كه در دادگاههاى بعدى، اشغال اتريش و چكسلواكى كه بدون مقاومت رخ داد و جنگى انجام نپذيرفت، اقدامى تجاوزكارانه از طرف آلمان شناخته شد و موجب مسئوليت جنائى فردى تلقى گرديد.

از سوى ديگر كميسيون حقوق بين الملل با به كار بردن عبارت «هر گونه اقدام تجاوزكارانه» در حقيقت تجاوز و جنگ را موضوع مسئوليتهاى مشترك قرار داده