فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٣٧٢ - نتيج&#١٧٢٨ اين بحث

نقائص ماهوى آن و نيز ضعفهاى عملى، قابل پيش‌بينى بود، قسمت دوم گزارش مزبور حاكى از آن بود كه اگر شوراى امنيت على رغم توصيه‌هاى محكم مجمع عمومى نتواند اقدام كند، ناتوانى سازمان ملل متحد در دخالت در يك وضع بخصوص، محرز و قابل تصور خواهد بود [١] .

جهان، ناتوانى شوراى امنيت را در حل مشكلات صلح در طول قريب به ٤٠ سال گذشته آزمود، و كارائى آن را در جريان مسائل خاورميانه به ويژه فلسطين، و مسائل خاور دور به ويژه ويتنام، و مسائل آفريقا به ويژه آفريقاى جنوبى، و مسائل مربوط به كشورهاى آمريكائى، مشاهده نمود و پيش‌بينى كميته ويژه عمليات صلح را كه آخرين ترفند قهرآميز سازمان ملل متحد بود در زمينه ناتوانى سازمان ملل به وضوح دريافت.

نتيجه اين بحث

از بحثهاى گذشته در زمينه صلح مى‌توان نتايج زير را به دست آورد:

١. تلاش بشر در زمينه راهيابى به تبيين حقوقى صلح، مانند تلاش در جهت رسيدن به صلح پايدار متكى بر عدالت، هيچ‌گاه در تاريخ زندگى بشر متوقف نگرديده است

٢. ايدئولوژيها و ديدگاههاى فلسفى همواره در هر دو نوع حركت در راه صلح اثر مستقيم داشته‌اند.

٣. صلح معمولاً در شرايطى كه خطر جنگ احساس مى‌شده، و يا براى گريز از جنگهاى خانمانسوز بعنوان راه حلى براى اجتناب از جنگ و تجاوز و آثار ناشى از آن، مطرح بوده است.

٤. قوى و ضعيف هر كدام صلح را به معنى خاص مربوط به موقعيت خود تفسير كرده‌اند.

٥. برقرارى صلح احتياج به زمينه‌هاى مختلفى دارد كه بدون آن زمينه‌ها يا صلحى نخواهد بود و يا پايدار نخواهد ماند.

[١] راهنماى سازمان ملل متحد، ص ١٢٥.