قرآن گام برداشتن در انجام اين مسئوليت همگانى را نشانه پيشتازى و ارتقاء و تعالى مى‌شمارد و چنين افراد و ملتها را نمونه و الگو معرفى مى‌كند [١] ، و نيز آن را نشانه وحدت‌گرائى و از آثار تشكل و اتحاد مى‌شمارد [٢] .

بى‌شك با اين پيش‌فرض دوام و استمرار امنيت جمعى قابل پيش‌بينى است، و امنيت مى‌تواند در سطح گسترده‌اى، از قدرت فائقه‌اى برخوردار باشد، زيرا بر اساس اين فرضيه دولت و يا دولتهائى كه قصد تهديد امنيت را دارند مى‌دانند كه اقدامات تجاوزكارانه آنها با مخالفت و عكس العمل يكپارچه ديگر دولتهاى جهان روبرو خواهد شد، و چون با چنين تصورى اميدى به موفقيت در عمليات تجاوزكارانه خود ندارند، طرح تهديد كننده امنيت را كنار گذارده و ناگزير امنيت جمعى را پذيرا خواهند شد.

اين فرضيه مى‌تواند در صورت به هم خوردن توازن قدرت بين قطبهاى قدرت و دولتهاى بزرگ رقيب نيز كارساز باشد و كفه ترازوى قدرت را به نفع امنيت جمعى و جهانى سنگينتر سازد.

چنانكه بر اساس اين فرضيه اصل تقدم منافع ملى بر منافع دولتها كه عامل بسيارى از اقدامات تجاوزكارانه و تشديد بحرانها و احياناً جنگ‌افروزى مى‌باشد، مردود شمرده شده و رعايت مصلحت طلبى در جانبدارى از امنيت را فاقد اعتبار مى‌سازد.

شكل‌گيرى مسئوليت همگانى در رعايت امنيت و مقابله با عوامل تهديد كننده آن در قالب يك قدرت فائقه در سطح جهانى، بسيارى از امتيازات ناشى از قدرت برتر را كه ابرقدرتها به خود اختصاص مى‌دهند از ميان خواهد برد و قدرتهاى بزرگ را از امكان بهره‌ورى از نيروى نظامى خود محروم خواهد نمود، و نيز به دولتهاى ضعيف اين امكان را خواهد داد كه در برابر نظام بين المللى كه به سود قدرتهاى بزرگ بر آنها تحميل شده يكپارچه بايستند و از امنيت خود دفاع نمايند.

[١] (كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنّٰاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ اَلْمُنْكَرِ) (شما بهترين امتها بوديد كه در تاريخ پديد آمديد، زيرا كه امر بمعروف...) آل عمران: ١١٠

[٢] (وَ اَلْمُؤْمِنُونَ وَ اَلْمُؤْمِنٰاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيٰاءُ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ اَلْمُنْكَرِ) (مردان و زنان مؤمن از همديگرند (جامعه يكپارچه)، برخى ديگرى را امر بمعروف و نهى از منكر مى‌نمايند) توبه: ٧١.