فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٣٧٠ - شوراى امنيت آخرين اميد صلح

اعمال زور و مقاومت در برابر منافع جمعى و عدالت را غير ممكن سازد [١] .

از اين روست كه ايده حكومت جهانى كه دربرگيرنده اين عناصر مى‌باشد همواره بعنوان يك راه حل منطقى براى مسئله صلح مطرح بوده است.

صلح از ديدگاه سازمان ملل متحد

صلحى كه منشور سازمان ملل متحد آن را شعار اصلى خود قرار داده است، مفهومى يك بعدى است كه نهايتاً تضمين كننده منافع قدرتهاى بزرگ است.

در مقدمه و فصل اول منشور سازمان ملل متحد صلح بعنوان هدف اصلى سازمان، درخشندگى خيره كننده‌اى دارد، و در فصول ديگر نيز همواره بعنوان محور فعاليتهاى مختلف سازمان مطرح شده است.

در اين زمينه كافى است كه مسأله توزيع مسئوليتها و اختيارات سازمان را در سه ركن سياسى و اصلى آن كه عبارت از مجمع عمومى، شوراى امنيت و دبيرخانه مى‌باشد، مورد بررسى قرار دهيم، زيرا در اين بررسى است كه ما با چهره مخوف يك فاجعه بزرگ روبرو مى‌شويم و آن سايه حاكميت قدرتهاى بزرگ بر كل اين سازمان و نهايتاً بر جهان كنونى و جامعه بين المللى است.

شوراى امنيت آخرين اميد صلح

براى بررسى نقش شوراى امنيت كافى است بدانيم كه دوسوم و گاهى بيشتر، از تعداد اعضاى سازمان ملل ممكن است در مجمع عمومى نسبت به مسأله خاصى توصيه‌اى نمايند، ولى ٩ عضو از ١٥ عضو شوراى امنيت - كه احتمالاً ٥ عضو از ٩ عضو، همان قدرتهائى هستند كه حق وتو دارند - بدون توجه به توضيح مزبور تصميم ديگرى اتخاذ كنند [٢] .

تحت شرايط سياسى كنونى جهان، چنانچه ضرورت ايجاب كند، اغلب اعضاى شوراى امنيت من جمله اعضاى دائمى كه داراى حق وتو هستند، وادار به حمايت

[١] . رجوع شود به قدرتهاى بزرگ و صلح بين المللى، تأليف دكتر حميد بهزادى، ص ١٤

[٢] همان مأخذ، ص ٨٠.