مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٦٣٥ - راجع به تفسیر آی&#١٧٢٨ نور

شب و روز بی ما بیاید بسی

که از روز ما یاد نارد کسی

بسی دوستان بر زمین پا نهند

که بی‌باک پا بر سر ما نهند

بیاید بسی در جهان سوگ و سور

که ما خفته باشیم در خاک گور

جهان را بسی بگذرد صبح و شام

که از ما نباشد در ایّام نام

دنیا به مثال، چون سرابست[١] همه

یا همچو کفی به روی آبست[٢] همه هرگز نخورد آب زمینی که بلند است

چون نیک نظر کنی به ماهیّت کف

بینی که جهان خیال و خواب است همه هرگز نخورد آب زمینی که بلند است

نیست وش باشد خیال اندر جهان

تو جهانی بر خیالی بین روان

بر خیالی صلحشان و جنگشان

بر خیالی فخرشان و ننگشان

آن خیالاتی که دام اولیاست

عکس مه‌رویان بستان خداست[٣]و[٤]و[٥]

«غُرِسَت نخیلٌ من سُلالةِ آدم

شَرفًا فطابَ بفخرِ طیبِ المُولِدِ

زَیتونةٌ طَلعتْ فلا شَرقیّةٌ

تَلقی ولاغربیةٌ فی المحتدِ