صدر این دعا همان دعائی است که حضرت سیّدالشّهداء علیهالسّلام روز عاشوراء دست به دعا بلند نموده و دعا نمودند،[١] و ما در صفحه ١١٣ این دفترچه [جنگ شماره ٥] نقل کرده‌ایم.[٢]

[١]ـ بحارالأنوار، ج ٩٢، ص ١٨٦؛ لمعات الحسین علیه السّلام، ص ٦١، تعلیقه:

«إرشاد مفید، ص ٢٥٣؛ نفس المهموم، ص ١٤٤؛ ملحقات إحقاق الحقّ، ج ١١، ص ٦١٣، از طبری در تاریخ، ج ٤، ص ٣٢١؛ ابن کثیر در البدایة و النّهایة، ج ٨، ص ١٩٩؛ مقتل مقرّم، ص ٢٥٣، از ابن أثیر در کامل، ج ٤، ص ٢٥؛ و از تاریخ ابن عساکر، ج ٤، ص ٣٣٣؛ و ذَکَرَ الکَفْعمیُّ در مصباح، ص ١٥٨، طبع هند، که رسول الله این دعا را در روز بَدر خوانده‌اند. ـ انتهی. در أمالی شیخ طوسی (ره)، طبع نجف، ج ١، ص ٣٣، با اسناد خود از ریّان بن صَلت روایت کرده است که او می‌‌گوید: ”شنیدم علیّ بن موسیالرضا علیهالسّلام با کلماتی خدا را می‌‌خواندند، من آن کلمات را حفظ کردم و در هر گرفتاری و بلائی و شدّتی که برای من پیش آمد، خواندم، آن شدّت گشایش یافت؛ و آن کلمات این است.“ آنگاه همین دعا را نقل می‌‌کند و در آخرش این کلمات را اضافه دارد که: فَلَکَ الحَمدُ کَثیرًا، و لَکَ المَنُّ فاضِلًا، بِنِعمَتِکَ تَتِمُّ الصّالِحاتُ، یا مَعروفًا بِالمَعروفِ مَعروفٌ، یا مَن هُوَ بِالمَعروفِ مَوصوفٌ! أنِلْنی مِن مَعروفِکَ مَعروفًا تُغنِنى بِهِ عَن مَعروفِ مَن سِواکَ؛ بِرَحمَتِکَ یَا أرحَمَ الرّاحِمینَ.

و این دعا را تا ”وَ لَکَ المنُّ فاضِلًا“ با مختصر اختلافی در لفظ، از حضرت صادق علیهالسّلام محدّث قمّی در الباقیاتالصّالحات که در حاشیه مفاتیح الجنان مطبوع است، در ص ٣٨١ ذکر کرده است. و نیز تا همین موضع از آن را، سیّد در مُهَج الدّعوات ص ٩٧، از رسول الله روایت کرده که در روز بدر خوانده‌اند. و نیز تا همین‌جا را در مهج الدّعوات، ص ٢٦٩، از حضرت صادق، و تا آخر دعا را در ص ٢٧٠، از حضرت رضا علیهما السّلام آورده است.» ـ انتهی.

[٢]ـ جنگ ٥، ص ٢٤٠. [این مطلب در همین موسوعه، ج ٩، ذیل مباحث مربوط به امام حسین علیهالسّلام، آمده است. (محقّق)]