مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٢٣ - آداب قرائت قرآن

اوّل: طهارت.

دوّم: قصد قربت.

سوّم: ابتدا [نمودن] به بسم الله الرّحمن الرّحیم؛ برای آنکه: «کُلُّ أمرٍ ذی بالٍ لَم یُبدأ بِبسمِ اللهِ فهُوَ أبتَرٌ.»[١]

چهارم: استعاذه؛ (فَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ).[٢]

پنجم: از روی مصحف خواندن.

ششم: ترتیل؛

روی عن عبدالله بن سنان قال: «سَألتُ أباعَبدِالله علیهالسّلام عَن قَولِ اللَه عزَّوجلَّ:(وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا)،[٣]قالَ: قالَ أمیرُالمُؤمِنینَ علیهالسّلام: ”بَیِّنهُ تِبیانًا و لا تَهُذّهُ هَذَّ الشِّعرِ، و لا تَنثُرهُ نَثرَ الرَّملِ، ولَکِن فَرِّغوا قُلوبَکُمُ القاسیَةَ و لا یَکُن هَمُّ أحَدِکُم آخِرَ السُّورَةِ.“»[٤]

[عن أمیرالمؤمنین علیهالسّلام]: «التَّرتیلُ حِفظُ الوُقوفِ و أداءُ الحُروفِ.»[٥]

هفتم: فهمیدن عظمت کلام، و اینکه: (لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنْسُ وَالْجِنُّ عَلَى أَنْ

[١]ـ بحارالأنوار، ج ٧٣، ص ٣٠٥؛ وسائل ‌الشّیعة، ج ٧، ص١٧٠، با قدری اختلاف؛ الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل، ج ١، ص ٣.

[٢]ـ سوره النّحل (١٦) آیه ٩٨.

[٣]ـ سوره المزّمل (٧٣) ذیل آیه ٤.

[٤]ـ الکافی، ج ٢، ص ٦١٤؛ در تمام مجامع روائی این روایت شریفه مروی از عبدالله بن سلیمان است، و مرحوم علاّمه ـ رضوان الله علیه ـ نیز این روایت را در انوار الملکوت، ج ٢، ص ١٦٨، به نقل از عبدالله بن سلیمان آورده‌اند.

[٥]ـ در بحارالأنوار، ج ٦٤، ص ٣٢٣، این‌گونه وارد است: «أنّه حفظُ الوقوف و أداءُ الحروف.»