مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٥٢٠ - زیارت قبور شهداء اُحد توسط رسول خدا وحضرت زهرا و اصحاب، دلیل برجواز زیارت قبور

تموتَ نفسٌ حتَّی تَستوفَی أَقصَی رِزقِها لا ینقُصُ منه شیءٌ و إِن أَبطأَ عنها، فاتّقوا اللهَ ربَّکم و أَجملوا فی طَلَبِ الرّزقِ! و لا یَحمِلَنَّکم استبطاؤُهُ أَنَ تَطلُبوه بِمَعصِیة رَبِّکم، فإنّه لَن یُقدَرَ علَی ما عنده إلّا بِطاعته!

قَد بیَّنَ لکم الحلالَ و الحرامَ غیرَ أَنّ بینَهما شُبَهًا مِن الأمر لم یعلمْها کثیرٌ من النّاس إلّا مَن عُصِم؛ فَمَن تَرَکَها حَفِظَ عِرضَه و دینَه، و مَن وَقعَ فیها کان کالرّاعی إِلی جَنبِ الحِمیَ أوشَک أَن یَقَعَ فیه، [و لیس مَلَکٌ] و ما مِن مَلَکٍ إلّا و له حِمیً و إِنّ حِمَی الله محارِمُه.

و المؤمنُ مِنَ المؤمنین کَالرّأس مِن الجَسَد إذا اشتکی تَداعَی علیه سایرُ جَسَده.

و السّلام علیکم.“»[١]

در جلد اول کتاب مغازی واقدی، صفحه ٢٢١ تا صفحه ٢٢٣ این خطبه مذکور است، و ما از نسخه بحارالأنوار نقل کردیم و اختلافی که در نسخۀ واقدی دیده شد، در [ ] قرار گرفت.[٢]

[زیارت قبور شهداء اُحد توسط رسول خدا وحضرت زهرا و اصحاب، دلیل برجواز زیارت قبور]

در جلد ٤، صفحه ٤٥، از البدایة و النهایة ابن کثیر دمشقی، از بیهقی با سند خود از أبوهُرَیرة روایت کرده است که:

«قال: کان النّبیّ صلّی الله علیه و آله و سلّم یأتی قبورَ الشّهداء، فإذا أتی فرضةَ الشِعب قال: ”السَّلام علیکم بما صَبَرتُم فَنِعم عُقبَی الدار“[٣] ثمّ کان أبوبکر بعد النّبیّ صلّی

[١]ـ بحارالأنوار، ج ٢٠، ص ١٢٥ با قدری اختلاف.

[٢]ـ جنگ ٦، ص ١٥٢.

[٣]ـ اقتباس از سوره الرّعد (١٣) آیه ٢٤.