مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٤٤ - اشعاری راجع به اتّحاد نفس عاشق با معشوق

لقد صار قلبی قابلًا کلَّ صورة

فمرعًی لِغِزلانَ و دَیرًا لرُهبانٍ»

رُخ دلدار را نقاب توئی

چهرۀ یار را حجاب توئی

به تو پوشیده است مهر رخش

اَبر بر روی آفتاب توئی[١]

گفت مجنون من نمی‌ترسم ز نیش

صبر من از کوه سنگین است بیش

من بُلم بی زخم ناساید تنم

عاشقم بر زخمها بَر می‌تنم

لیک از لیلی وجود من پر است

این صدف پر از صفات آن دُر است

ترسم ای فصّاد اگر فصدم کنی

نیش را ناگاه بر لیلی زنی

داند آن عقلی که او دل روشنی است

در میان لیلی و من فرق نیست

من کیم لیلیّ و لیلی کیست من

ما یکی روحیم اندر دو بدن[٢]و[٣]

عدم آیینه عالم عکس و انسان

چو چشم عکس در وی شخص پنهان]