مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤١٩ - ابیاتی در مدح سکوت
ابیاتی در مدح عزلت و مدح سکوت
در منتهی الآمال در احوالات حضرت امام رضا علیه السّلام، طبع حروفی، جلد ٢، صفحه ٤٩٣ گوید:
«این چند شعر را که مناسب مقام است ذکر مینماییم:
|
نان جوین و خرقه پشمین و آب شور |
||||
|
سیپارۀ کلام و حدیث پیمبریّ |
||||
|
هم نسخهای سه چار ز علمی که نافع است |
||||
|
در دین نه لغو بوعلی و ژاژ بحتری[١] |
||||
|
زین مردمان که دیو از ایشان حذر کند |
||||
|
در گوشهای نهان شده بنشسته چون پری |
||||
|
با یک دو آشنا که نیرزد به نیمجو |
||||
|
در پیش ملک همتشان ملک سنجری |
||||
|
این آن سعادت است که بر وی حسد برد |
||||
|
آب حیات و رونق ملک سکندری»[٢] |
||||
[ابیاتی در مدح سکوت]
[منتهی الآمال، جلد ٢، صفحه ٤٩٣]:
«و من در سکوت، اکتفا میکنم به این چند شعر که از امیر خسرو نقل شده است:
[١]ـ «ژاژ بُحتُری: هرزه و یاوه، و بحتری ـ به حاء مهمله ـ نام شاعری است که مدح خلفا نموده، که از جمله ایشان است متوکّل. منه ره.» ـانتهی عبارت منتهی الآمال.
[٢]ـ منتهی الآمال فی تواریخ النّبی و الآل، ج ٣، ص ١٦٥٧.