مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٥١ - اشعاری در لزوم معاشرت با أخیار

بـسی نماند کـه درد فراق یـار سرآید

رَأیتُ فی هَضَباتِ الحِمَی قِبابَ خیامِ

امید هست که زودت به بخت نیک ببینم

تو شاد گشته بفرماندهیّ و من بغلامی

چو سلک درّ خوشابست نظم کلک تو حافظ

که گاه لطف سبق می‌برد ز نظم نظامی[١]و[٢]

مرد نه‌ای گر همه دلخون نه‌ای

لاف محبّت چه زنی چون نه‌ای

با تو چه ضایع کنم افسون عشق

مرده ولی قابل افسون نه‌ای

بوالهوسی گفت به لیلی به طنز

رو که چنین قابل و موزون نه‌ای

لیلی ازین حال بخندید و گفت

با تو چه گویم که تو مجنون نه‌ای

ای حسن احوال تو دیگر شده

آنچه تو اوّل بدی اکنون نه‌ای[٤]

صادُ الصَّدیق و کافُ الکیمیاء معًا

لا یُوجَدان فَدَع عن نفسک الطَّمَعَا

و إن تَحَدَّثَ قومٌ فی وجودهما

فلا أظُنُّهما کانا و لا اجتمعا[٥]