مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٩٧ - اختصاص نعمتِ خدا به بعض افراد، به جهت نفع رساندن به دیگران است

[زیادی نعمت‌های خدا مسئولیّت انسان را نسبت به حوائج مردم سنگین‌ترمی‌کند]

[وسائل الشّیعة، طبع سنگی، جلد ٢] صفحه ٥١٨:

«محمّد بن یعقوب، عن محمّد بن یحیی، عن أحمد بن محمّد بن عیسی، عن علیّبن الحکم، عن سلیمان الفرّاء مولی طربال، عن حدید بن حکیم، عن أبی‌عبدالله علیهالسّلام، قال:

”مَن عَظُمَت نِعمةُ الله علیه اشتدَّت مَئُونَةُ النّاسِ إلیه، فاستَدیموا النّعمةَ باحتمال المَئُونَةِ، و لا تُعَرِّضوها للزَّوال، فقَلَّ مَن زالَت عنه النّعمةُ فکادَت أن تَعودَ إلیه.“

و رواه الصّدوقُ مرسَلًا.»[١]

[کمک‌های آسمانی به اندازه احتیاج افراد است]

[وسائل الشّیعة، طبع سنگی، جلد ٢] صفحه ٥١٨:

«محمّد بن علی‌ّ بن الحسین بإسناده عن إسحاق بن عمّار، عن الصّادق علیهالسّلام، قال: ”تَنزِلُ المَعونةُ مِن السَّماءِ علی قَدر المَئُونةِ.“»[٢]

[اختصاص نعمتِ خدا به بعض افراد، به جهت نفع رساندن به دیگران است]

[وسائل الشّیعة، طبع سنگی، جلد ٢] صفحه ٥١٨:

«قال: و قال علیهالسّلام: ”إنّ لِله عبادًا یَختَصُّهم بالنِّعَم لِمنافِع العِباد، فَیُقِرُّها

[١]ـ همان مصدر، ص ٣٢٣.

[٢]ـ همان مصدر، ص ٣٢٤.