مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٣٣ - از وصایای حضرت أمیرالمؤمنین به حضرت امام حسن علیهما السّلام

صدری و ما حَکَی و ما احتکَی.و ما أحاکَ سیفُه أی ما قَطَع. و ما حَکَّ فی صدری شیءٌ منه أی ما تَخالج.

و در [مادّۀ حیک] آخر ستون دوّم از صفحه ٤١٨ و اوّل ستون اوّل از صفحه ٤١٩ گوید:

و رَوَی الأزهریّ بسنده عن النَّواس بن سَمْعان الأنصاری:

أنَّه سألَ النبَّیَّ صلّی الله علیه و آله عن البِرِّ و الإثم، فقال: ”البِرُّ حُسنُ الخلق، و الإثمُ ما حاک فی نفسِک و کَرِهتَ أن یَطَّلِعَ علیه النَّاسُ.“أی أثَّر فیها و رَسَخَ.

و [قد] رَوَی شِمرٌ فی حدیث:

”الإثمُ ما حَاک فی النَّفسِ و تَرَدَّدَ فی الصَّدر و إن أفتاک الناس.“

و قال ابن الأعرابی: ما حَکَّ فی قلبی شیءٌ و لا حَزَّ. و یقال: ما یَحیکُ کلامُک فی فلانٍ: أی ما یؤثِّر. و الحَیکُ: أَخذُ القَول فی القلب. یقال: ما یَحیکُ فیه المَلامُ إذا لم یؤثِّر فیه، و لا یَحیکُ الفأسُ و لا القَدومُ فی هذه الشَّجرة. ـ الخ.

و از این بیان استفاده می‌شود که انسان باید در عمل و عقیده و پندارش صاحب یقین باشد، و به مجرّد خَرْص و ظنّ اکتفا نکند.[١]

از وصایای حضرت أمیرالمؤمنین به حضرت امام حسن علیهما ‌السّلام

از جمله وصایای حضرت أمیرالمؤمنین علیه ‌السّلام به فرزندشان حضرت امام حسن علیه ‌السّلام فی نهج ‌البلاغة:

«و إنِ استَطَعتَ أن لا یَکُونَ بَینَکَ و بَینَ اللهِ ذُو نِعمَةٍ فافعَل.»

و قال ایضًا:

[١]ـ جنگ ٣٠، ص ٢٨ و ٢٩.