مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٧٦ - آیات و روایات دالّه بر لزوم استفاده از کلام خوب و حکمت بدون نظر به گوینده آن

عن النبی صلّی الله علیه و آله و سلّم:

”أللهُمَّ إنِّی أعوذُ بِکَ أن أُضِلَّ أو أُضَلَّ، و أُزِلَّ أو أُزَلَّ[١]، و أَظلِمَ أو أُظلَمَ، و أجهِلَ أو یُجهَلَ عَلَیَّ؛‌ عَزَّ جارُک و تَقَدَّسَتْ أسماءُک و جَلَّ ثَناءُک و لا إله غیرُک. ثمَّ یقول: بِسمِ اللهِ، حَسبیَ اللهُ، توکّلتُ علَی الله، و لا حولَ و لا قوّةَ إلّا بالله العلیِّ العظیم؛ اللهُمَّ ثَبِّتْ جَنَانِی و أدِرِ الحَقَّ علَی لِسانی.“»[٢]و[٣]

[آیات و روایات دالّه بر لزوم استفاده از کلام خوب و حکمت بدون نظر به گوینده آن]

آیات و روایاتی که دلالت دارد بر آنکه انسان باید از کلام خوب و حکمت استفاده کند و نظر به گوینده آن نداشته باشد:

[١] در بحار، طبع حروفی، جلد ٢، صفحه ٩٩ وارد است از امالی شیخ، با سند متّصل خود از حضرت أمیرالمؤمنین علیهالسّلام، قال: «قال رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم:کلمة الحکمةِ ضالّةُ المؤمنِ، فحیثُ وَجدَها فهو أحقُّ بها.»

[٢] قال أمیرالمؤمنین علیهالسّلام: «خذ الحکمةَ أنَّی کانتْ، فإنّ الحکمَةَ تکون فی صَدر المنافق فَتَلَجلَجُ فی صدره حتّی تَخرُجَ فَتَسکُنَ إلی صَواحِبِها فی صدر المؤمن.» (نهج البلاغه، باب حکم، صفحه ١٥٤؛ و در بحار فتَتَخَلَّجُ ضبط کرده

[١]ـ زَلَّ ـَِ زَلًّا و زَلَلًا و زَلولًا و زلیلًا و مَزِلَّة‌ً‌ و زلّیلیَ و زِلّیلاء: زلق و سقط ـ عن الحق: انحرف ـ عمره: ذهب أزَلَّه: أزلَقَه. حَمَله علی الزلل.

[٢]ـ [سفینة البحار، ج ٦، ص ٣٦٠؛ این دعا در همین مجلد، ص ٨٦ تحت عنوان «دعا هنگام ورود استاد به جلسه درس» به نقل از منیة المرید آمده است. (محقّق)]

[٣]ـ جنگ ١٧، ص ٣٤.