مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٦٥ - حدیثی شیوا در خواری دنیا

هان ای دل عبرت‌بین از دیده نظر کن هان

ایوان مدائن را آینۀ عبرت دان

یک ره ز رهِ دجله، منزل به مدائن کن

وز دیده دوّم، دجله بر خاک مدائن ران

خود دجله چنان گرید، صد دجلۀ خون گویی

کز گرمی خونابش، آتش چکد از مژگان

گه‌گه به زبان اشک، آواز ده ایوان را

تا بو که به گوش دل، پاسخ شنوی ز ایوان

دندانۀ‌ هر قصری پندی دهدت نونو

پند سر دندانه، بشنو ز بن دندان

گوید که تو از خاکی، ما خاک توئیم اکنون

گامی دو سه بر ما نِه، اشکی دو سه هم بفشان

از نوحۀ جغد، الحق، مائیم به درد سر

از دیده گلابی کن، درد سر ما بنشان

آری چه عجب داری، کاندر چمن گیتی

جغد است پی بلبل، نوحه است پی الحان

ما بارگه دادیم، این رفت ستم بر ما

بر قصر ستمکاران، تا خود چه رسد خذلان

گویی که نگون کرده است، ایوان فلک وش را؟

حکم فلکِ گردان یا حکم فلکْ گردان