«مَثَلُ الدُّنیا کَمَثَلِ الحَیَّة لَیِّنٌ مَسُّها و السَّمُّ النّاقِعُ فی جَوفِها یَهوِی إلَیها الغِرُّ الجاهِلُ و یَحذَرُها ذُو اللُّبِّ العاقِل»؛[١]

و از طرف دیگر می‌فرماید (نهج البلاغه):

«أیُّها الذّامُّ لِلدُّنیا المُغتَرُّ بِغُرُورِها المَخدُوعُ بِأباطِیلِها! أ تَغتَرُّ بِالدُّنیا ثُمَّ تَذُمُّها؟! أنتَ المُتَجَرِّمُ عَلَیها أم هِیَ المُتَجَرِّمَةُ عَلَیکَ؟! مَتَی استَهوَتکَ أم مَتَی غَرَّتکَ؟ أبِمَصارِعِ آبائِکَ مِنَ البِلَی أم بِمَضاجِعِ اُمَّهاتِکَ تَحتَ الثَّرَی؟! کَم عَلَّلتَ بِکَفَّیکَ و کَم مَرَّضتَ بِیَدَیک ... .»[٢]

و در قرآن مجید است: (الْمَالُ وَالْبَنُونَ زِينَةُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَالْبَاقِيَاتُ الصَّالِحَاتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَخَيْرٌ أَمَلًا)؛

و هم‌چنین در سوره آل عمران: (زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوَاتِ مِنَ النِّسَاءِ وَالْبَنِينَ وَالْقَنَاطِيرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَالْأَنْعَامِ وَالْحَرْثِ

[١]ـ نهج البلاغة (عبده) ج ٤، ص ١٦٤. ترجمه:

«مثَل دنیا مثَل مار است که زیر دست نرم ‌است ولى سمّ کشنده در درون او است؛ فریب‌خوردۀ جاهل به سوی آن میل و علاقه پیدا می‌کند و خردمند عاقل از آن حذر می‌نماید.» (محقّق)

[٢]ـ نهج البلاغة (عبده) ج ٤، ص ١٦٧. ترجمه:

«ای کسی که مذمّت دنیا می‌کنی در حالی‌که تو خود به غرور دنیا فریفته شده‌ای و به أباطیل آن گول خورده‌ای! آیا تو خود مغرور به دنیا هستی و بعد آن را مذمّت می‌کنی؟! آیا تو بر دنیا ادّعای جرم و گناه می‌کنی یا دنیا علیه تو چنین ادّعایی دارد؟!

چه زمانی دنیا تو را به پستی و ذلّت و سقوط کشانده و یا چه وقتی تو را فریب داده؟ آیا به جایگاهی که پدرانت به خاک افتادند و پوسیدند تو را فریفته یا به محل خواب مادرانت در زیر خاک؟!

چند علّت و مرض را با دو کفّ خود درمان نمودی و چند بیمار را با دو دست خود پرستاری و مراقبت کردی ... .» (محقّق)