[١]* از بین بردن حقیقت قرآن (همچون نطق گِلادستون رئیس حزب آزادی‌خواه و صدراعظم و بالا برنده نیروی صهیونیسم در عالم و نیرو بخشندۀ استعمار انگلیس) با از بین بردن عمل به قرآن و إلغاء قوانین آن در کشورهای مسلمان نشین، بهتر به منظور فاسدشان می‌رسند؛ لهذا با وجود خواندن قرآن در رادیوها و مأذنه‌ها چنان مردم را در وادی بی‌خبری و غفلت و مدهوشی و مستی سوق می‌دهند که تا بخواهند به هوش آیند و دنبال کلاه نَمدی خود بگردند، می‌بینند سیل همه جا را برده؛ نه باغی و نه بوستانی و نه مسجدی و نه مدرسه‌ای و نه زنی و نه فرزندی؛ که ناگهان یک حمله موج واپسین از سیل بر سرشان فرود آمده و خودشان را نیز در دیار نیستی و نابودی فرستاده است.‌»

[٣٣٢]ـ امام شناسی، ج ٨، ص ١٦١:

«مسألۀ تفکیک روحانیّت از سیاست که در کشورهاى اسلامى مطرح شد، و سرسخت‌ترین مجرى این نقشه، مصطفى کمال‌پاشا (آتاترک) بود و بعد از آن فرد شماره دوّمش را مى‌توان رضاخان پهلوى شناخت، که در شدیدترین وجهى عملى کردند و بالنّتیجه این دو کشور را از صورت و معناى مذهب اسلام درآوردند و لباس و کلاه و نظام و اقتصاد و سیاست و فرهنگ و آداب را به دست فرنگیان سپردند، همه عیناً همان عنوان طرح عُمَر و به دست گرفتن امارت و حکومت مسلمین و خانه‌نشین کردن اوّلین سردار کبیر علمى و عملى اسلام أمیرالمؤمنین علیهالسّلام و فرزندان او و یاران باوفایى که شریف‌ترین و عزیزترین صحابى پیامبر بودند (امثال عمّار یاسر و مقداد و سلمان و ابوذرّ و غیرهم) مى‌باشد.

علماء بزرگ اسلام به دریا ریخته شدند، و کلاه شاپو را با میخ در سرشان فرو کردند، و در زندان‌ها با شکنجه‌ها جان سپردند.

در آن زمان نیز أمیرالمؤمنین یگانه مرد علم و فضیلت، و حاوى قرآن و نگهبان سنّت و سیره رسول الله، و عارف و عالم به مناهج جنگ و صلح و تقسیم بیت المال و برقرارى میزان عدالت، در مدّت بیست و پنج سال بیل دست گرفته، به باغبانى و کشت درخت خرما و جارى ساختن قنات مشغول شد. ابن‌مسعود را جَلاوزۀ عثمان به دستور او از مسجد به روى زمین کشیدند و بیرون بردند؛ استخوان‌هایش شکست و جان سپرد. عمّار یاسر به ضرب لگد او فتق پیدا کرد، و ابوذرّ غفّارى در تبعیدگاه خشک و بى‌آب و علف‌ رَبَذه، تنها بدون یک انیس و مونس، غریبانه جان داد. یگانه دختر باقى مانده از رسول خدا، حبیبۀ رسولخدا، بضعۀ رسول خدا، جان و روح *