إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٦١ - باب دوم ارزش پارسايى و پاكزيستى

و: فَرِحُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا مَتاعٌ‌[١]: مردم به زندگانى و متاع دنيايى شادند، در صورتى كه زندگانى دنيا در مقابل آخرت كالايى بى‌ارزش، است.

و: إِنَّ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا وَ رَضُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَ اطْمَأَنُّوا بِها وَ الَّذِينَ هُمْ عَنْ آياتِنا غافِلُونَ أُولئِكَ مَأْواهُمُ النَّارُ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ‌[٢]: كسانى كه به لقاء ما دل نبستند (و به آخرت ايمان نياوردند) و به زندگانى دنيا خشنود شدند و به آن مطمئن گشتند، و كسانى از نشانه‌هاى ما غافل شدند، جايگاهشان آتش است، چون آن را (در گذشته) كسب كردند.

و: إِنَّما مَثَلُ الْحَياةِ الدُّنْيا كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَ الْأَنْعامُ حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَها وَ ازَّيَّنَتْ وَ ظَنَّ أَهْلُها أَنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَيْها أَتاها أَمْرُنا لَيْلًا أَوْ نَهاراً فَجَعَلْناها حَصِيداً كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ‌[٣]: مثل زندگانى دنيا، همانند آبى است كه از آسمان نازل كرده‌ايم، كه در پى آن گياهان زمين كه مردم و چهارپايان از آن مى‌خورند، مى‌رويد، تا زمانى كه زمين، زيبايى خود را يافته و آراسته مى‌گردد و اهل آن مطمئن مى‌شوند كه مى‌توانند از آن بهره‌مند گردند (ناگهان) فرمان ما، شب هنگام يا در روز (براى نابودى آن) فرا مى‌رسد و آنچنان آن را درو مى‌كنيم كه گويى ديروز هرگز (چنين كشتزارى) نبوده است، اين گونه آيات خود را براى گروهى كه مى‌انديشند، شرح مى‌دهيم.

[١] رعد/ ٢٦

[٢] يونس/ ٧

[٣] يونس/ ٢٤