إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٦١ - ارزش دعا

پس اگر خدا را ياد نمود، از او دور مى‌شود و اگر ياد خدا را كنار گذاشت، آن شيطان به او نزديك مى‌شود و او را متوجه خود مى‌سازد و گمراهش مى‌كند و به لغزشش و مى‌دارد، تا كم‌كم او را به طغيان وادارد.

از «كعب الاحبار»[١] نقل شده كه گفت: در تورات آمده، اى موسى هر كه مرا دوست بدارد، فراموش نمى‌كند و هر كه به رحمت و نعمت من، اميدوار باشد، در سؤال و خواستن پافشارى مى‌نمايد، اى موسى گر چه من از حال بندگان هيچ گاه غافل نيستم، اما دوست دارم، فرشتگانم، گريه و زارى بندگانم را بشنوند، و نگهبانان مى‌بينند كه چگونه فرزندان آدم به من تقرّب پيدا مى‌كنند، در حالى كه خودم به آنان نيروى آن را مى‌بخشم و سبب دعايشان هستم.

اى موسى‌[٢] به بنى اسرائيل بگو كه به داشتن نعمتها مغرور نگردند، كه در نتيجه از آنها گرفته شود و از ياد و شكر من غافل نشوند، كه نعمتها گرفته مى‌شود و به خوارى مى‌افتند، و در دعا پافشارى كنند، تا مستجاب شود و نعمت و سلامتى را بر آنها گوارا كنم.

در ذيل آيه شريفه:

اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقاتِهِ‌[٣] چنان كه شايسته اوست، از خدا بترسيد.

[١] روحانى يهودى كه بعدا مسلمان و از تابعين به حساب مى‌آمد و در زمان عمر اسلام آورد و علاقه شديدى ميان او و معاويه بود و به شام رفت و در حمص به سن يك صد و چهار سالگى درگذشت حذيفه او را تكذيب كرد و رأس الجالوت او را نسبت به نقل از تورات دروغگو دانست.

[٢]

ُ يا موسى قل لبنى اسرائيل لا تبطرنّكم النّعمة فيعاجلكم السلب و لا تغفلوا عن الذّكر و الشكر فتسلبوا النعم و يحل بكم الذّل و ألحّوا بالدعاء تشملكم الاجابة و أهنّئكم النعمة و العافية.

[٣] آل عمران/ ٩٧.