إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٥٤ - وحشت و دهشت روز قيامت

پيامبر اسلام ٦ فرمود: جبرئيل به من خبر داد كه در روز قيامت خداوند امر مى‌كند به موكلان دوزخ كه جهنم را به محشر بياورند، پس هفتاد هزار فرشته آن را در حالى كه شعله‌اش بالا مى‌رود، و مردم حرارت آن را از يكماه راه كه با اسب بروند، احساس مى‌كنند[١]، در اين موقع پيغمبران و اوصياى آنان و شهيدان راه خدا همه به زانو درآيند و مردم به رو درافتند و هر كسى صداى وانفساه‌اش بلند است مگر تو اى محمد كه مى‌ايستى و مى‌گويى: خدايا من و فرزندان و پيروان و دوستان و دوستان فرزندانم را نجات بده و از خداوند مى‌خواهى كه دوزخ را از ايشان دور گرداند، پس خدا به مالك دوزخ دستور مى‌دهد، جهنم را دور مى‌سازد چنان كه مى‌فرمايد:

وَ جِي‌ءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسانُ وَ أَنَّى لَهُ الذِّكْرى‌ يَقُولُ يا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَياتِي‌[٢]: در آن روز جهنم را حاضر مى‌كنند (آرى) در آن روز انسان متذكر مى‌شود، اما اين تذكر چه سودى براى او دارد؟ مى‌گويد: اى كاش براى (اين) زندگيم چيزى از پيش فرستاده بودم!.

آرى اى برادر، از خواب گران خيز و خود را پيش از روز حساب، محاسبه كن و اگر از كسى ربا گرفته‌اى و يا نسبت زنا به كسى داده‌اى و يا باعث ريختن آبروى كسى شده‌اى، زيرا در دنيا توبه پذيرفته مى‌شود و مى‌توانى رضايت ديگران را به دست آورى، اما در آخرت نه حقى بخشيده مى‌شود و نه گريه و توبه فايده‌اى دارد.

[١] علّامه شعرانى: الوهج اى لهيب النار: وهج شعله آتش و عدد كنايه از كرامت است.

[٢] فجر/ ٢١- ٢٤.