إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١١٥ - باب هفتم كوتاهى آرزوها

فرمود: فرزند آدم پير مى‌شود ولى دو چيز در او همچنان باقى مى‌ماند:

يكى حرص و ديگرى درازى آرزوها.

امام على ٧ در ضمن خطبه‌اى فرمود:[١] چه بسيار است آرزومندى كه به آرزوى خود، نمى‌رسد و چه بسيار است، كسانى كه مال جمع مى‌كنند، ولى از آن نمى‌خورند، و شايد آن را از راه حرام به دست آورده و حق ديگران را نداده، پس كار حرام انجام داده و آن را براى دشمن به ارث نهاده، و فقط وزر و وبال و گرفتارى، براى خود درست كرده‌[٢] و در حال اندوه و تأسف، بر خداى خود وارد مى‌شود، پس دنيا و آخرت را باخته و اين است، زيانكارى آشكار.

اصمعى گفت: از عربى شنيدم كه مى‌گويد: آرزوها گردن مردان را قطع كرده، و چون سراب آنان را فريفته و وامانده مى‌كند كسى را كه به آن اميدوار گشته، و مغرور مى‌سازد كسى كه آن را ببيند، و هر كس شب و روز را با آن سپرى كند، او را به اجل نزديك مى‌سازد و او را به جايگاهش (گور) ملحق مى‌نمايد.

شاعرى گفته:[٣] انسان روز را به شب مى‌رساند، در صورتى كه مرگش نزديك است و آرزوهاى دراز در دنيا دارد، و براى رفتن شتاب مى‌كند، و نمى‌داند كه، رفتن او را به چه چيز نزديك مى‌سازد (به بهشت يا دوزخ).

[١]

ُ\i قال على ٧: اتّقوا اللَّه فكم من مؤمّل ما لا يبلغه و جامع ما لا يأكله و لعلّه من باطل جمعه و من حقّ منعه اصابه حراما و ورثه عدوّا فاحتمل اصره و باء بوزره ورد على ربّه خاسرا اسفا لاهفا قد خَسِرَ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةَ ذلِكَ هُوَ الْخُسْرانُ الْمُبِينُ‌\E

[٢] علّامه شعرانى: الاصر الحمل و المعصية: اصر يعنى: حمل بار و گناه

[٣]\sُ و يمسى المرء ذا اجل قريب‌\z و في الدّنيا له امل طويل‌\z و يعجل للرّحيل و ليس يدرى‌\z الى ما ذا يقرّبه الرّحيل‌\z\E