إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٦٧ - ياد مرگ و قيامت

در حديثى آمده كه: مؤمن (در دنيا) به تهيه زاد و توشه همّت مى‌گمارد و كافر، از آن لذّت مى‌طلبد.

اى فرزند آدم، از حرامهاى خدا، خود را نگاه دار، تا عابد گردى و به روزى مقسوم خدا، شاد باش، تا بى‌نياز باشى و به همسايگان نيكى كن، تا مسلمان باشى و با مردم آن‌گونه رفتار كن كه دوست دارى با تو رفتار شود، تا منصف باشى، زيرا پيشينيانى بودند كه مال بسيار گرد آوردند و بناهاى استوار احداث كردند و آرزوهاى دور و دراز در سر داشتند، ولى نابود شدند و محلهايشان به گورستان تبديل گشت، اى فرزند آدم، تو در گرو عمل خود هستى و به ديدار پروردگار مى‌روى، پس از آنچه دارى؛ ببخش و از زمين به اندازه خوابگاهت، انتخاب كن، زيرا ماندن تو (در روى زمين) مدّتى كوتاه است و از روزى كه به دنيا آمده‌اى، هر روز از عمر تو مى‌گذرد.

و فرمود: كسى كه به واسطه خدا از مردم بى‌نيازى جويد، خداوند مردم را به او محتاج مى‌گرداند.

امام على ٧ فرمود:[١] منتهاى برد ديد (فكرى) كور دل، دنيا است، و آنچه را به دنبال دارد نمى‌بيند، اما آگاه و بينا چشم خود را درست باز كرده (و نابودى دنيا را) مى‌بيند و مى‌داند كه پس از دنيا به سرايى ديگر وارد مى‌شود، پس بينا با ديد وسيع خود، از دنيا دورى مى‌كند، و به آن دل نمى‌بندد، اما كور دل فقط به دنيا توجّه دارد و بصير، از دنيا براى سفر آخرت توشه برمى‌دارد و كوردل براى دنيايش توشه گرد مى‌آورد.

[١]

ُ قال علىّ ٧: الدّنيا منتهى بصر الاعمى لا يبصر منها شاخص و الاعمى اليها شاخص و البصير منها يزوّد و الاعمى لها يتزوّد.