إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٦٥ - ياد مرگ و قيامت

(چيزى كه خوشيها را نابود و زندگيها را بر هم مى‌زند). زيرا اگر در تنگى (و سختى زندگى) باشيد، آن را بر شما وسيع مى‌سازد و به آن راضى مى‌شويد و ثبات و آرامش پيدا مى‌كنيد و اگر داراى ثروت باشيد، آن را در نظرتان، مبغوض مى‌سازد و به بخشش مى‌پردازيد و پاداش مى‌گيريد، چرا كه هر كدام از شما، كه بميريد، قيامتش بر پا مى‌شود و پاداش خوبى و بدى را مى‌بيند، و بدانيد كه (گذشت) شبها آرزوهايتان را از ميان مى‌برد و روزها نزديك‌كننده مرگ شما هستند و هر گاه انسان از دنيا برود، و وارد گور شود، پاداش و كيفر آنچه را از پيش فرستاده مى‌بيند و در مى‌يابد كه آنچه را به جا گذاشته، برايش فائده‌اى ندارد و چه بسا (مال را) از حرام جمع كرده و يا حقوق (الهى) آن را نداده باشد.

سعد (يكى از اصحاب پيامبر ٦) گفت: در حال بيمارى، به سلمان گفتم: خود را چگونه مى‌بينى؟ سلمان گريه كرد، سعد پرسيد: چرا مى‌گريى؟

پاسخ داد، به خدا سوگند براى دنيا (و از دست رفتن آن) گريه نمى‌كنم، بلكه براى اين مى‌گريم كه: رسول خدا ٦ فرمود: مال و دارايى شما در دنيا بايد به اندازه توشه (و خرج سفر) مسافر باشد و من مى‌ترسم كه بيشتر از آن داشته باشم و در قيامت حساب آن را از من بخواهند؟!.

(سعد گويد:) به اطراف خود نگاه كردم، جز آفتابه و كاسه سفالين و تشتى، چيزى نديدم.

ثوبان بن بجدد گويد: از پيامبر ٦ پرسيدم: چه اندازه از مال دنيا براى من‌