إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٥٢ - باب نخست در پاداش پند دادن و خيرخواهى

چنان كه خداى بزرگ اسماعيل را ستوده و مى‌فرمايد:

إِنَّهُ كانَ صادِقَ الْوَعْدِ وَ كانَ رَسُولًا نَبِيًّا وَ كانَ يَأْمُرُ أَهْلَهُ بِالصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ وَ كانَ عِنْدَ رَبِّهِ مَرْضِيًّا[١]: (اسماعيل) در وعده، راستگو و استوار و پيغمبرى خبر دهنده و اهل خود را به نماز و زكات امر مى‌كرد و نزد خدا بنده‌اى پسنديده بود.

و باز پيامبر ٦ فرمود: مؤمن صدقه‌اى نزد خدا محبوب‌تر از موعظه‌اى ندارد، كه گروههاى مختلف را، اندرز داده باشد و خداوند مردم را از موعظه بهرمند مى‌سازد، و اين كار از عبادت يك سال بالاتر است.

پس اى خردمند، به موعظه گوش فرا ده و از ذكر و يادآورى (خدا) روى مگردان و بر هواى نفست چيره شو و دلت را (از دنيا) فارغ كن، زيرا گوش را به تو داده، تا با حكمت و آگاهى، آن را پر سازى، تا از خلقت آسمان و زمين و آفريدگان ميان اين دو، درس عبرت بگيرى.

زبان را به تو داده، تا سپاس نعمتهاى خدا را به جاى آرى، و ذكر حق بگويى و او را ستايش كنى و قرآن بخوانى.

قلب را به تو داده، تا به واسطه آن بينديشى، پس خود را به آخرت و جايى كه به سوى آن مى‌روى، مشغول دار و همّتت را در اين راه به كار گير، زيرا بهره دنيايى تو، بدون فكر و تلاش، مى‌رسد.

چنان كه امير المؤمنين ٧ فرمود: گروهى كه بسيار نماز خواندند و روزه گرفتند، به سوى بهشت مى‌روند، وقتى به در آن مى‌رسند، مانع ورودشان مى‌شوند، گوينده‌اى مى‌گويد: چرا به بهشت نروند، مگر نه اهل نماز و روزه و

[١] مريم/ ٥٥