إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٥٠ - پاسخ داود

كه نسبت به ذكر حقّ مرتكب گشته و از آن غفلت ورزيده است.

يكى ديگر از نشانه‌هاى معرفت، محبت به خداست، و چون محبّت خداشناس به حدّ كمال برسد، همه چيز را خدايى مى‌شنود و مى‌بيند و راه مى‌رود و كارها را بر همان اساس انجام مى‌دهد.

پيامبر ٦ فرمود: آنگاه كه خدا بنده‌اى را دوست‌[١] بدارد، به جبرئيل و ساير فرشتگان فرمان مى‌دهد كه فلان بنده‌ام را دوست بداريد، زيرا من او را دوست دارم و او را در زمين محبوب دلها مى‌گرداند، و شرف دنيا و آخرت را به ايشان مى‌دهد، و با كسى محشور مى‌شود كه او را دوست مى‌دارد.[٢] و اگر كسى ادعاى محبت خدا كند، و به فرمانش عمل نكند و از نهى او دورى ننمايد، دروغ مى‌گويد، زيرا دوست حقيقى دوست خود را هيچ گاه فراموش نمى‌كند، وظيفه بندگى ايجاب مى‌كند كه همه امور را به او محول سازد، حتى اگر بين ماندن در دنيا و لقاى خداوند مردد، مانده بايد بگويد، خدايا تو امر بهتر را برايم اختيار كن.[٣]

پاسخ داود ٧ به وحى خدا

روايت است كه روزى داود ٧ به تنهايى رو به بيابان نهاد[٤]، و خدا به او وحى كرد كه اى داود تو را تنها مى‌بينم؟ عرض كرد خدايا شوق ديدارت ميان من و تو حايل گشته، سپس خدا به او وحى كرد كه به ميان مردم باز گردد، زيرا اگر بنده گناهكارى را هدايت كنى و او را از گناه بازداشتى، تو را جزء بندگان‌

[١] علّامه شعرانى: محبت خدا مثل محبت ما حالت نفسانى نيست و غضب او عقاب و اراده‌اش فعل اوست.

[٢]

ُ قال النبى ٦: المرء مع من احبّ.

[٣]

ُ يا ربّ اختر لي احبّ الامرين اليك.

[٤] علّامه شعرانى:

ُ اصحر من اتى الصحرا.