إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٣٢ - ادب حضرت ايوب

زيرا خداوند مى‌فرمايد:

وَ اللَّهُ يَقْضِي بِالْحَقِ‌[١]: خداوند به حق حكم مى‌كند.

و در جاى ديگر مى‌فرمايد:

لا يَرْضى‌ لِعِبادِهِ الْكُفْرَ[٢]: خداوند براى بندگانش كفر نمى‌خواهد.

اگر به يكى از اين افراد گفته شود، تو و پدر و مادرت، چيزى را امر مى‌كنيد، كه اراده نداريد و از چيزى نهى مى‌كنيد، كه اراده داريد، روشن است كه خشمگين مى‌گردد و مى‌گويد: ما را ديوانه مى‌پندارى و نسبت جهل به ما مى‌دهى.

اما با اين وجود، اين گونه صفات را به خدا نسبت مى‌دهند، خدايى كه از هر گونه نسبت ناروا منزّه و پاك است و اگر مهر حق نبود، زمين آنها را به خاطر بيهوده‌گويى‌شان مى‌بلعيد.

و تا كنون ديده نشده كه خدا كسى را به گناه و اطاعت مجبور نمايد، و فقط بندگان را به كار نيك امر كرده و از بدى نهى نموده است و كار را به اختيار خودشان واگذارده، و انسان به انتخاب راه نيك و بد قادر گرديده است، چنان كه مى‌فرمايد:

وَ هَدَيْناهُ النَّجْدَيْنِ‌[٣]: او را به هر دو راه آگاه نموديم و هر دو راه را به وى نمايانديم.

پس گناهى بر كسى نيست كه گروهى به راه باطل روند مانند: قوم ثمود، چنان كه آيه مى‌فرمايد:

[١] مؤمن/ ٣١.

[٢] زمر/ ٩.

[٣] بلد/ ٩.