إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤١٢ - برخى ديگر از آداب دعا

يا دستها را تا مقابل صورت بالا آورد، تا حالت «تبتّل» را نشان دهد، (و با خضوع كامل فقط به خدا توجّه نمايد).

و فرمود: هنگام دعا و ابتهال سزاوار است كه اشك بر گونه جارى شود، و بهتر است دعاكننده، با وضو و رو به قبله به ايستد.[١]

برخى ديگر از آداب دعا

بهتر است دعا در مكانهاى شريف (مثل مساجد و حرمهاى متبرّكه) و در هنگام اوقات شريفه (مثل روز جمعه و ايّام ماه رمضان) و پس از نماز باشد و نيز بهتر است دعاكننده، در وقت دعا انگشترى عقيق در دست داشته باشد زيرا در حديث آمده كه دستى كه انگشترى عقيق دارد، محروم نمى‌گردد، و هيچ دستى كه به سوى خدا بلند مى‌شود، بهتر از دستى كه انگشترى عقيق در آن باشد، نيست و چنين دستى خالى و تهى نمى‌گردد، و عقيق سبب ايمنى در سفر است.

و فرمود: دو ركعت نماز با انگشتر عقيق، بهتر از هفتاد ركعت بدون آن است.[٢] و فرمود: عقيق نام كوهى است كه پيش از همه به يگانگى خدا و رسالت محمد ٦ و ولايت على ٧ اقرار و اعتراف كرد و خداوند بر خود لازم فرمود، كه دستى كه انگشتر عقيق را با خود دارد، محروم برنگرداند و در قيامت عذابش ننمايد.

[١]

ُ قال الصادق ٧: من ابتهل منكم فمع الدّمعة يجريها على خدّه و ينبغى للدّاعى أن يكون متطهّرا مستقبل القبلة.

[٢]

ُ قال الصادق ٧: صلاة ركعتين بخاتم عقيق افضل من سبعين ركعة بغيره.