إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤١١ - كيفيت دست بلند كردن در دعا

موارد آن، اين است كه تو در حق ديگرى نفرين كرده‌اى و او تو را نفرين كرده، پس هر دو نفرين را با هم برابر مى‌كنم، كه اگر به سود تو نشود، به زيانت هم نشود، و بعضى از آنها اين است كه در بهشت مقامى است كه كسى به آن نمى‌رسد، مگر اينكه مظلوم واقع گردد.

گاهى بنده‌اى را بيمار مى‌كنم، در نتيجه طاعت و عبادتش كمتر مى‌گردد، ولى چون در اين حالت مرا بخواند، نزد من محبوب‌تر است، از نماز نمازگزاران، زيرا برخى از نمازها هست كه آن را به صورت، نمازگزارش مى‌زنم.

اى داود! آيا مى‌دانى چنين شخصى كيست؟ بدان كه آن كس بنده‌اى است كه تظاهر به گناه و فسق كند، و به خانواده و عيال مؤمنى، نظر سوء داشته باشد، و ديگر كسى است كه همواره به اين مى‌انديشد كه اگر روزى به حكومت برسد، بر مردم ستم نمايد.[١] اى داود! بر لغزشها و گناهان گذشته‌ات گريه و زارى كن، همانند زن داغ ديده، زيرا اگر دوزخيان را به بينى كه در چه حالند، و چه فرشتگانى را مأمور توبيخ آنان كرده‌ام، بسيار گريه و زارى خواهى كرد و ركوعهاى طولانى به جا خواهى آورد.

كيفيت دست بلند كردن در دعا

امام صادق ٧ فرمود: بايد دو دست را در حال دعا بالا گرفت و سپس دعا كرد زيرا اين كار حالت رغبت به دعا را نشان مى‌دهد، و يا انگشت (اشاره) دست راست را به طرف چپ و راست حركت دهد، كه علامت تضرّع باشد، و

[١] علّامه شعرانى: ظاهرا نيّت گناه مانع از قبول عبادت است و مدلول ساير احاديث اين است كه نيّت كيفر ندارد.