إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٠٠ - باب چهل و هفتم دعا و بركت و آثار آن

و فرمود: گاه هست كه خدا بنده را مبتلا مى‌كند، تا صداى دعايش را بشنود.[١] حضرت امير ٧ فرمود: خداوند هيچ گاه باب اجابت دعا را بر روى بنده نمى‌بندد، چون خودش باب دعا را بر روى او گشوده و فرموده:

ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ‌ و نيز باب توبه را باز نكرده كه باب مغفرت را ببندد، زيرا مى‌فرمايد:

وَ هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ‌[٢]: و اوست كه توبه را مى‌پذيرد، از بندگان و گناهان را مى‌بخشد.

و هيچ گاه باب شكر را نمى‌گشايد و باب زياد كردن نعمت را ببندد، در حالى كه خود فرموده:

لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ‌[٣]: اگر سپاس‌گزار باشيد، نعمت را بر شما زيادتر مى‌كنم.

و باب توكل را باز نكرده، و براى متوكل راهى براى نجات قرار نداده، باشد (بلكه هم دستور توكل داده و هم راه نجات برايش قرار داده است) و مى‌فرمايد:

وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ‌[٤]: و كسى كه بر خدا توكّل كند، خدا او را كفايت مى‌كند.

و فرمود: دعا قضاى الهى را برطرف مى‌سازد، و هر كس بخواهد، بلا از او دفع گردد بايد بسيار دعا كند.[٥]

[١]

ُ و قال: انّه سبحانه يبتلى العبد حتّى يسمع دعائه و تضرّعه.

[٢] شورى/ ٢٥.

[٣] ابراهيم/ ٧.

[٤] طلاق/ ٤.

[٥] اين روايت مى‌رساند كه« بداء» امرى مسلّم است و بايد دانست كه هر كس خدا را مى‌خواند، تا بلا را از او دفع نمايد، و يا خيرى را به او برساند، به بداء اقرار كرده، و دعا در همه اديان امرى عادى است، زيرا اگر تغييرى در مكتوبات الهى نباشد، دعا بى‌معناست، و بداء ندامت خدا را از امرى نمى‌رساند، بلكه مصلحت و حكمتى در آن نهفته است.( شعرانى).