إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٨١ - باب چهل و پنجم ارزش محبت و دوستى با اولياى خداى متعال

زيرا اگر شناخت نباشد، ممكن است، در اثر اشتباه، با ولىّ و دوست او دشمنى كند و يا دشمنى را دوست بدارد، و با اين وصف از راه ولايت، و بلكه ايمان خارج گردد.

و همه اين موارد به‌طور مشروح در كتاب خدا و سنّت پيامبر ٦ بيان شده و در كتابهاى مربوطه مذكور است.

سزاوار است كه: عاقل تعهّد و تمسّك به رشته‌هاى‌[١] ايمان پيدا كند و خود را به زيور اهل ولايت، زينت دهد، و هر كس بخواهد چنين باشد، بايد زبانش را به ذكر و قلبش را به فكر ملتزم سازد و از دنيا پرستان دورى گزيند و با عالمان صالح مجالست داشته باشد، و راه صالحين را در پيش گيرد و به آنان اقتدا كند و دنياپرستى را كنار بگذارد و در زندگى به مقدار اندك اكتفا نمايد، و با اعمال نيك و نماز شب و خدمت به برادران و رفع نيازشان و تردّد با ايشان و مقدّم داشتن آنها بر خويشتن،[٢] به خداوند تقرّب جويد.

در حدّ مقدور، روزه‌ها (ى مستحبّى) بگيرد و شكم را از مال حرام و زبان را از زيادى كلام حفظ كند، و بداند كه خداوند او را دوست مى‌دارد، همان گونه كه او خدا را دوست دارد.

در اين باره مى‌فرمايد:

وَ هُوَ يَتَوَلَّى الصَّالِحِينَ‌[٣]: او صالحان را دوست مى‌دارد.

[١] علّامه شعرانى: عرى جمع عروه است و آن ريسمانى است كه ظرفها را با آن بالا مى‌برند.

[٢] علّامه شعرانى: ايثار اخوانه على نفسه يعنى ديگران را بر خود مقدّم داشتن.

[٣] اعراف/ ١٩٦