إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٢٦ - فرق بين شاكر و صابر

پرسيد: پس چه بگويم؟ فرمود: بگو هر گاه نعمتى برسد: انفاق مى‌كنيم، و هر گاه نرسد، سپاس مى‌گوييم، و اين است درجه و مقام بلند بندگان خاص خدا.

علّت عروج ادريس به آسمان‌

در روايت آمده كه سبب بردن ادريس به آسمان اين بود كه: فرشته‌اى به او بشارت قبولى اعمال و آمرزش لغزشها داد، او نيز آرزو كرد زنده بماند، فرشته پرسيد: براى چه آرزوى حيات دارى؟ گفت: براى اينكه سپاس حقّ را به جاى آورم، زيرا در مدّت حيات، دعا مى‌كردم اعمالم قبول شود، حال كه به مقصود خود نايل گشته‌ام، مى‌خواهم شكر خدا را به جاى آورم،؟

آن فرشته بال خود را گشود و او را در برگرفت و به آسمانها برد.

فرق بين شاكر و صابر

شاكر، بر نعمتش افزوده مى‌گردد، زيرا خداوند فرمود:

لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ‌[١]: اگر سپاس نعمت گوييد، بر آن مى‌افزايم.

و صابر ثواب و پاداش بلا را مى‌برد، و او با خداست، زيرا مى‌فرمايد:

إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ*[٢]: خداوند با صابران است.

پس صابر در بالاترين درجه از مقام است، و شاكر در مرتبه پايين‌تر قرار دارد.[٣]

[١] ابراهيم/ ٧

[٢] بقره/ ١٥٢

[٣] شاكر بر نعمت خود را دوست مى‌دارد و نعمت را براى خويش مى‌خواهد، تا لذّت بيشترى ببرد، امّا صابر بر بلا خود را دوست نمى‌دارد، بلكه مولا را دوست دارد و به خشنودى او مى‌انديشد، لذا مى‌فرمايد: خدا با صابران است، پس كسى كه با خدا بود؛ خدا هم با او خواهد بود.( شعرانى)