إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٤٥ - گريه سنگ از خوف خدا

و فرمود: گريه از خوف، دريايى از خشم خدا را خاموش مى‌سازد، و خداوند كسانى را كه در هنگام شنيدن قرآن گريه نمى‌كنند، سرزنش كرده و مى‌فرمايد:

أَ فَمِنْ هذَا الْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ وَ تَضْحَكُونَ وَ لا تَبْكُونَ‌[١]: آيا از اين سخن تعجّب مى‌كنيد و مى‌خنديد و نمى‌گرييد.

و كسانى را كه در هنگام شنيدن، مى‌گيرند، ستايش نموده و مى‌فرمايد:

وَ إِذا سَمِعُوا ما أُنْزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرى‌ أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ يَقُولُونَ رَبَّنا آمَنَّا فَاكْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدِينَ‌: و هر زمان آياتى را كه بر پيامبر (اسلام) نازل شده بشنوند، چشمهاى آنها را مى‌بينى كه (از شوق) اشك مى‌ريزند، به خاطر حقيقتى كه دريافته‌اند، آنها مى‌گويند: پروردگارا! ايمان آورديم، پس ما را با گواهان بنويس! و فرمود: هر چيزى اندازه و وزنى دارد، مگر گريه كه درياى آتش را خاموش مى‌كند، (چه خشم خدا و چه آتش دوزخ).

گريه سنگ از خوف خدا

در روايات آمده كه يكى از پيامبران خدا، در سر راه سنگ كوچكى را ديد.

كه آب بسيارى از آن بيرون مى‌آيد، لذا تعجّب كرد و از خدا درخواست كه آن را به سخن آورد، از آن سنگ پرسيد: با اين حجم كم چگونه اين همه آب از تو بيرون مى‌آيد؟ سنگ گفت: در اثر گريه از خوف خداست، زيرا شنيدم كه خداوند فرموده:

ناراً وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُ[٢]: آتشى كه هيزم آن انسانها و سنگهاست.

[١] نجم/ ٥٨- ٦٠

[٢] تحريم/ ٥