إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٣٨ - وقت نماز شب

و آنچه از روايات در استجاب بلند خواندن نماز شب وارد شده، مختصّ به حمد است، نه دعاهاى آن.

بدان كه كيفيت دست برداشتن براى (دعا و قنوت) اين است كه دستها باز و تا محاذى سينه بالا باشد، چنان كه سعد بن يسار گويد: امام صادق ٧ فرمود: چنين است رغبت در دعا و نماز و بعد دو دستش را به آسمان بلند كرد و انگشت سبّابه (اشاره) را به طرف چپ و راست حركت داد و فرمود: اين است تضرّع و زارى و دستها را در مقابل صورت و به طرف قبله گرفت و فرمود: اين است ابتهال (و توجّه كامل) و در ادامه فرمود: هر كدام از شما كه خواست به درگاه حقّ ابتهال كند، در آن حال اشك را بر گونه‌ها جارى سازد و اگر نتوانست گريه كند، خود را شبيه گريه‌كنندگان درآورد، و اگر كسى نتوانست ايستاده نماز بخواند، نشسته بخواند.

على ٧ فرمود: هر كس هنگام سحر هفتاد بار بگويد: استغفر اللَّه، جزء كسانى خواهد بود كه خدا فرموده: و المستغفرين بالاسحار، و هر كس در شب هفتاد آيه از قرآن تلاوت كند، جزء غافلين محسوب نخواهد شد.

يكى از بزرگان گويد: اگر شب را به خواب بگذرانم، و صبح از آن پشيمان باشم بهتر است تا شب را عبادت كنم، و صبح گرفتار خودپسندى باشم.

نقل است‌[١] كه يك نفر از بنى اسرائيل گوسفندى را قربانى كرد و از او قبول نشد و او خود را سرزنش مى‌كرد و خطاب به نفس مى‌گفت: سبب تو هستى كه قربانى من قبول نشد؟ شنيد كه هاتفى گفت: سرزنش نفس براى تو بهتر است از عبادت يك صد هزار سال.

[١] و قرب رجل من بنى اسرائيل قربانا فلم يقبل منه و هو يلوم نفسه و يقول لها يا نفس هذا منك و من قبلك اوتيت فنودى انّ مقتك لنفسك خير من عبادة مائة الف سنة.