إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٧٣ - باب پانزدهم موعظه و اندرز مصنف(ره)

حضرت امير ٧ فرمود:[١] كسى كه مال مؤمن را به صورت حرام بخورد، شيعه من نيست، و كسى كه چنين باشد (و مال مسلمان را از راه ربا و رشوه و ستم بگيرد) فريب دنيا را خورده و با غرور مى‌ميرد و در روز قيامت به كسانى كه اهل سعادت‌اند و داخل بهشت مى‌شوند، مى‌گويد: مگر من با شما نبودم؟

گويند: آرى اما تو خود را فريب دادى و ستم كردى و گرفتار شك شدى و آرزوها فريبت داد، تا اينكه فرمان پروردگارت رسيد و در حال غرور به خدا، مردى و اينك عذرى از جانب تو و كافران پذيرفته نيست.

(و اين بيان مى‌رساند كه اين گروه، كافر نبوده‌اند بلكه مسلمان ظالم بوده‌اند).

[١]

ُ\i قال علىّ ٧: ليس من شيعتى من اكل مال المؤمن حراما انّما يعيش صاحب هذا الحال مفتونا و يموت مغرورا و يقول يوم القيامة لمن دخل الجنّة من اهل السّعادة هو و امثاله‌ أَ لَمْ نَكُنْ مَعَكُمْ؟ قالُوا بَلى‌ وَ لكِنَّكُمْ فَتَنْتُمْ أَنْفُسَكُمْ وَ تَرَبَّصْتُمْ وَ ارْتَبْتُمْ وَ غَرَّتْكُمُ الْأَمانِيُّ حَتَّى جاءَ أَمْرُ اللَّهِ وَ غَرَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ فَالْيَوْمَ لا يُؤْخَذُ مِنْكُمْ فِدْيَةٌ وَ لا مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا.\E