إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١١٢ - باب ششم مكافات عمل و كيفر دنيايى

باب ششم مكافات عمل و كيفر دنيايى‌

خداوند متعال مى‌فرمايد:

فَكُلًّا أَخَذْنا بِذَنْبِهِ فَمِنْهُمْ مَنْ أَرْسَلْنا عَلَيْهِ حاصِباً وَ مِنْهُمْ مَنْ أَخَذَتْهُ الصَّيْحَةُ وَ مِنْهُمْ مَنْ خَسَفْنا بِهِ الْأَرْضَ وَ مِنْهُمْ مَنْ أَغْرَقْنا وَ ما كانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ‌[١]: ما هر يك از آنان را به گناهان گرفتيم، بر بعضى از آنها طوفانى از سنگريزه فرستاديم و بعضى از آنان را صيحه آسمانى فرو گرفت و بعضى ديگر را در زمين فرو برديم و بعضى را غرق كرديم، خداوند هرگز به آنها ستم نكرد، ولى آنها خودشان بر خود ستم مى‌كردند! پيامبر ٦ فرمود: در ميان امت من ذلّت و تهمت آشكار مى‌گردد.

پرسيدند: در چه زمانى؟ فرمود: آنگاه كه غنا و زنان خواننده و خوردن شراب در ميان مردم معمول گردد، سوگند به خدا كسانى از امّت من، به عيش و نوش و هوسرانى سرگرم مى‌شوند و اموال خود را در اين راهها صرف‌

[١] عنكبوت/ ٤٠