إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٠٨ - وصيتهاى پيامبر

يعنى: دوستى را كردار خود برگزين، زيرا همنشين مرد در قبر، عمل اوست پس ناچارى كه آن را مهيّا كنى براى روزى كه تو را صدا مى‌زنند و او را براى حساب فرا مى‌خوانند، پس اگر به چيزى مشغول گشتى پس سعى كن به چيزى كه خدا راضى است مشغول شوى و هرگز همنشين انسان پيش از مرگ و پس از آن، چيزى جز اعمال او نيست، پس آگاه باش كه انسان نزد اهل و عيال خود مهمان است و مدتى كوتاه در ميانشان مى‌ماند و بعد سفر مى‌كند و به سراى آخرت مى‌رود.

فرمود: هر كسى سه دوست دارد: يكى از آنها به او مى‌گويد: اگر مرا جلوتر بفرستى، براى تو خواهم بود و آن مال است.

ديگرى مى‌گويد: من تا لب گور با تو هستم و پس از ورود تو به قبر، بازمى‌گردم و آن عيال و فرزندان اوست.

و سومى مى‌گويد: هيچ گاه من از تو جدا نمى‌شوم و آن عمل انسان است، پس انسان در قيامت به او مى‌گويد: به خدا قسم تو در نظرم از همه خوارتر بودى، ولى اى كاش جز به تو، به ديگرى نمى‌پرداختم.

وصيّت‌هاى پيامبر ٦‌

در روايت آمده كه «عرباض بن ساريه»[١] گفت: پيامبر ٦ ما را آنچنان موعظه كرد كه چشمها گريان و دلها ترسناك گشت، عرض كرديم: اى رسول خدا ٦ موعظه شما سبب هدايت ماست، چه وصيتى به ما دارى؟

فرمود: شما را به راهى بزرگ و مستقيم كه شبهايش مانند روز روشن است،

[١] علّامه شعرانى: عرباض سلمى جزء صحابه و اصحاب صفه ذكر شده و در فتنه ابن زبير كشته شد.