إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٠٧ - نصيحت و هشدار پيامبر

تميم بر پيامبر وارد شدم، آن حضرت به من فرمود: خود را به آب و سدر شستشو كن، چون خود را شستم و به محضرش رفتم، عرضه داشتم: ما را موعظه كنيد؟ تا سودى برده باشيم، چون ما مردمى بيابان‌نشين هستيم.

فرمود: اى قيس، با هر عزّتى، ذلّتى است و با هر زندگانى مرگى است، و دنيا آخرتى و هر چيزى حساب و كتابى دارد و هر چيزى نگهبانى دارد و هر كار نيكى، پاداشى دارد و هر گناهى، عذابى در پى دارد، اى قيس به ناچار همنشينى با تو دفن مى‌شود و او زنده است و تو با او دفن مى‌شوى، پس اگر او كريم باشد، تو را كريم مى‌كند، و اگر پست باشد، تو را به حال خود رها مى‌كند، پس تو دفن نمى‌شوى، مگر همراه او و او دفن نمى‌شود، مگر همراه تو، پس تو او را شايسته انتخاب كن، زيرا اگر صالح و شايسته باشد، جز او مونسى نخواهى داشت و اگر بد باشد، چيزى جز او تو را به وحشت نمى‌اندازد، و آن عمل تو است.

در اين موقع مردى بنام «صلصال»[١] همين حديث را به نظم درآورد و گفت:

[١] علّامه شعرانى: صلصال بن دلهمس بود و او را جزء اصحاب دانسته‌اند، و با گروهى از بنى تميم به عنوان فرستاده، خدمت پيامبر ٦ رسيدند.