ذمه‌اش مستقر مى‌شود و دين بر او مى‌گردد. و همچنين در استقرار آن با گذشتن چند روز اين شرط هست، پس به مقدار تمكين، نفقه آن مدت بر ذمه شوهر مستقر مى‌شود؛ چه زن آن را مطالبه كرده باشد يا از آن ساكت باشد و چه حاكم مقدار نفقه را معين كرده و به آن حكم كرده باشد يا نه و چه مرد داراى مال و ثروت باشد و چه نباشد. و در صورتى كه دستش خالى باشد تا توانگر شدن به او مهلت داده مى‌شود. و حق مطالبه نفقه روزهاى آينده را (كه هنوز نيامده) ندارد. ج ٣ ص ٥٦٥

(٣٠١- ٣٠٢)

مسأله ١١- اگر نفقه چند روزى را به او بپردازد مانند هفته يا مثلًا ماه و اين مدت بگذرد و او براى خودش صرف ننمايد- به اينكه از غير آن نفقه، براى خود خرج كند يا شخصى براى او انفاق نمايد- آن نفقه ملك زن است و زوج حق برگرداندن آن را ندارد. و همچنين است اگر زن با صرفه‌جويى، چيزى از آن نفقه را زياد بياورد، اين زيادى ملك خودش مى‌باشد و شوهر حق استرداد آن را ندارد، ولى اگر قبل از انقضاى مدت با فوت يكى از آنها يا نشوز زن يا طلاق بائن از استحقاق آن خارج شود آنچه كه به او پرداخته بين روزهاى گذشته و آينده توزيع مى‌شود و از آن به نسبت باقيمانده مدت، مسترد مى‌شود؛ بلكه ظاهراً همين‌طور است در جايى كه نفقه يك روز را به او بپردازد و يكى از عوارض در اثناى آن روز پيدا شود پس باقيمانده نفقه روز مسترد مى‌شود.

ج ٣ ص ٥٦٥

(٣٠١- ٣٠٢)

مسأله ١٢- كيفيت انفاق طعام و خورش يا به اين صورت است كه با شوهر در خانه او بر اساس عادت با همديگر مى‌خورند مانند بقيه عيال او؛ و يا به اين صورت است كه نفقه را به او تحويل مى‌دهد. و شوهر حق ندارد كه زن را به شكل اوّل، ملزم نمايد، پس زن حق دارد از خوردن با او خوددارى كند و نفقه‌اش را از او مطالبه كند تا در دستش باشد و هر كارى كه بخواهد با آن انجام دهد؛ البته اگر زن با او طبق عادت بخورد و بياشامد آنچه كه بر عهده مرد است ساقط مى‌شود و بعد از آن زن حق مطالبه آن را ندارد.

ج ٣ ص ٥٦٧

(٢٢٤)

مسأله ١٣- آنچه كه براى طعام و خورش به زن داده مى‌شود يا عين خوردنى است مانند نان و خرما و غذاى پخته و گوشت پخته از آنچه كه در آماده كردن آن براى خوردن به علاج و ممارست و مؤونه و سختى احتياج ندارد و يا عينى است كه احتياج به اينها