قانون مدنى و فتاواى امام خمينى - كيائى، عبد الله - الصفحة ٢١٧ - فصل سوم - در شرايط و جمله از موانع ارث

وليكن در اينكه كدام يك مقدم است شك باشد و تاريخ هر دو مجهول باشد اقوى رجوع به قرعه است؛ خواه سبب آن غرق باشد يا هدم يا غير آنها، و خواه هر دو يا يكى از آنها به مرگ طبيعى بميرد. ج ٤ ص ٧٥

- (مورد ديگر اجراى اصل تأخّر حادث، ر. ك. ١١٤٩/ مس/ ٥).

- ر. ك. ١٠١٩ س ١٥٦.

فصل سوم- در شرايط و جمله از موانع ارث‌

ماده ٨٧٥: شرط وراثت زنده بودن در حين فوت مورث است و اگر حملى باشد در صورتى ارث مى‌برد كه نطفه او حين‌الموت منعقد بوده و زنده هم متولد شود اگر چه فوراً پس از تولد بميرد.

(ذيل مسأله ٤ از لعان)- ... امورى در اينجا، از موانع ارث شمرده شده كه در آن تسامح است:

اول: حمل، مادامى كه حمل است ارث نمى‌برد؛ اگرچه معلوم باشد كه در شكم مادرش زنده است؛ ليكن از كسى كه در مرتبه يا در طبقه متأخر از او است حاجب مى‌باشد؛ پس اگر ميّت حمل داشته باشد و داراى نوه‌ها و برادرها هم باشد، از ارث بردن ممنوع مى‌شوند و چيزى به آنها داده نمى‌شود تا حال آن روشن شود، پس اگر زنده متولد شد، ارث اختصاص به او پيدا مى‌كند و اگر به طور مرده به دنيا آمد، آنها ارث مى‌برند.

ج ٤ ص ١٩

(٨٧٨)

مسأله ٥- حمل اگر به صورت زنده متولد شود، ارث مى‌برد و از او ارث برده مى‌شود اگرچه در همان ساعت بميرد؛ پس اگر معلوم شود كه بعد از جدا شدنش حيات داشته و بعد از آن مرده است ارث مى‌برد و ارث برده مى‌شود. و در زنده به دنيا آمدن، صدا كردن بچه بعد از بيرون آمدنش معتبر نمى‌باشد، در صورتى كه با حركت واضح و غير آن، معلوم شود كه به طور زنده به دنيا آمده است. ج ٤ ص ٢١

مسأله ٦- داخل شدن روح در حمل در وقت مردن مورّث شرط نيست، بلكه انعقاد نطفه آن در وقت مردن مورث، كفايت مى‌كند. پس اگر كسى بميرد و حمل در زوجه او بعد از مرگش معلوم شود و طورى باشد كه شرعاً به او ملحق باشد در صورتى كه به صورت زنده جدا شود از او ارث مى‌برد. ج ٤ ص ٢١