راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٢٤ - شرح نكوهش غرور و حقيقت آن و مثالهايش

او مطالبه كردم و او ادا نكرد، گفتم: من آن را در آخرت خواهم گرفت. پس گفت: هرگاه آخرت شد در آنجا مال و فرزندانى دارم و قرضت را ادا خواهم كرد. پس خداى متعال اين آيه را نازل فرمود: أَ فَرَأَيْتَ الَّذِي كَفَرَ بِآياتِنا وَ قالَ لَأُوتَيَنَّ مالًا وَ وَلَداً«٢٤» تا آخر آيات و خداى متعال فرمود: وَ لَئِنْ أَذَقْناهُ رَحْمَةً مِنَّا من بَعْدِ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ هذا لِي وَ ما أَظُنُّ السَّاعَةَ قائِمَةً وَ لَئِنْ رُجِعْتُ إِلى‌ رَبِّي تا آخر آيه«٢٥». تمام اين موارد فريفته شدن به خداست و علّتش قياسى از قياسهاى ابليس است. دليل فريفتگى اين است كه مترفين يك بار به نعمتهايى كه خدا در دنيا به آنها داده مى‌نگرند و نعمتهاى آخرت را با آنها قياس مى‌كنند و نيز خدا در دنيا عذابشان را به تأخير مى‌اندازد و آنها عذاب آخرت را با عذاب دنيا قياس مى‌كنند، چنان كه خداوند متعال مى‌فرمايد: وَ يَقُولُونَ في أَنْفُسِهِمْ لَوْ لا يُعَذِّبُنَا الله بِما نَقُولُ حَسْبُهُمْ جَهَنَّمُ يَصْلَوْنَها فَبِئْسَ الْمَصِيرُ«٢٦» بار ديگر به مؤمنان مى‌نگرند كه درويش و ژوليده و غبار آلوده‌اند، پس آنها را كوچك شمرده و تحقير مى‌كنند و