راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٨٨ - صنف سوم صوفيانند
جلب ستايش و حرص بر ماندن نام خودشان است نه باقى ماندن خير.
دليل دوم، اين است كه اينان در صرف مال در ساختمانها به خودشان گمان اخلاص و خير مىبرند، در حالى كه اگر يكى از آنها را موظّف سازند كه يك دينار انفاق كند و نامش بر محلّى كه انفاق كرده نوشته نشود بر او گران آمده و به خود اجازه انفاق نمىدهد، چه اسمش نوشته شود يا نشود خدا از آن آگاه است پس اگر در انفاق، مردم را در نظر نداشته است نيازى به نوشتن نام وى نبوده است.
گروه ديگرى گاه اموالى را از راه حلال به دست مىآورند و در ساختن مساجد انفاق مىكنند. اين گروه نيز از دو جهت مغرورند: يكى از جهت رياكارى و ثناخوانى است، زيرا گاه در همسايگى وى يا در شهرش فقيرى است و مصرف كردن مال در احتياجات او مهمتر و برتر از خرج كردن در مساجد و آراستن آنهاست و دليل اين كه خرج كردن در مسجد بر او آسان است اين است كه در ميان مردم آشكار مىشود. جهت دوم اين است كه مال را در آراستن مسجد به نقشههايى صرف مىكند كه ممنوع است«٨٩» و موجب بازداشتن دل نمازگزاران مىشود و چشمانشان را خيره مىسازد در حالى كه مقصود از نماز خشوع و حضور قلب است و آن نقّاشيها دلهاى نمازگزاران را فاسد مىكند و ثوابشان را از بين مىبرد و تمام گناهانش به كسى برمىگردد كه مسجد را نقّاشى كرده است در حالى كه به آن كار فريفته است و معتقد است كه عملش جزء خيرات است و آن را وسيلهاى براى نزديكى به خداى متعال مىداند با اين كه به خاطر اين كار در معرض خشم خدا قرار گرفته و مىپندارد كه اطاعت و امتثال امر خدا كرده است، در حالى كه دل بندگان خدا را با آراسته كردن ظاهر مسجد پريشان ساخته است، بسا كه آن منظرهها آنها را به آراستگيهاى دنيا تشويق كند و نظير آن را در منزلهاى خود بخواهند و تمام گناه آن بر گردن كسى است كه مسجد را آراسته و زينت كرده است زيرا مسجد براى
«٨٩» راوندى در لب اللباب روايت كرده چنان كه در مستدرك الوسائل ، ج ١، ص ٢٢٨، از پيامبر (ص ) نقل كرده كه فرمود: ((لا تزخرفوا مساجدكم كما زخرفت اليهود و النصاراى بيعهم